เผื่อผู้อ่านไม่เข้าใจ -3-

อ่านะ มาเล่นต่อ ปีรามิด กันไหม /gg 

"เฮ้ ฮิเมะ ลากฉันออกมาทำไมเนี่ย" พอร์ชโวยวาย ขณะที่แขนของเขายังถูกกำไว้โดย มือของ ฮิเมะ

ฮิเมะ ลากพอร์ชออกมาจาก หลังเวที มายังนอก ห้องประชุม

และเธอก็ ปล่อยแขนพอร์ช ออก "เฮ้ๆๆ ใจเย็นๆ" พอร์ชเอ่ยขึ้น และหันไปมองฮิเมะ "เป็นอะไร อีกล่ะ" พอร์ชเอ่ย และมองดูฮิเมะ

ฮิเมะ มีน้ำตาไหลออกมาจากตาของเธอ

"นายรู้ไหม ฉันคิดถึงนายขนาดไหน" ฮิเมะเอ่ยขึ้น พอร์ชมองดูฮิเมะ "เราก็เจอกันมาตั้งแต่เปิดเทอมแล้วนี่" พอร์ชเอ่ยและยิ้ม

ฮิเมะ กำมือจนแน่นและตะคอกใส่พอร์ช "ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น ฉันหมายถึง นาย คนที่ ทำให้ฉันรู้จักตัวเอง อย่างตอนนี้น่ะ" เธอเอ่ย และร้องไห้ออกมา "นายมันเห็นแก่ตัวชะมัดเลย"

พอร์ชมองดู ฮิเมะ ที่ยืนห้องไห้ และเอามือทั้งสองปิดหน้าเอาไว้

พอร์ชเดินเข้าไปโอบกอด ฮิเมะเอาไว้ ด้วยแขนทั้งสอง "ฉันขอโทษด้วยนะ ที่ทำให้เธอต้อง เศร้า อีกแล้วน่ะ" พอร์ชเอ่ย

และฮิเมะก็ค่อยๆ เอามือออกจากหน้าของเธอ "นาย นี่มัน กวนประสาทจริงๆ เลย" ฮิเมะเอ่ย และเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา นิดๆ

"ฮะ ฮะ ฉันขอโทษจริงๆ นะ" พอร์ชหัวเราะและยิ้มให้ฮิเมะ ฮิเมะยิ้มตอบพอร์ชและกอดเขาอีกครั้ง "นายอย่าจากฉันไปอีกนะ"

พอร์ชมองดูฮิเมะที่โอบกอดเขา "อืมแน่นอน" เขาตอบและกอดฮิเมะตอบ

ด้านหลังเวที

พอร์ชและฮิเมะ ค่อยๆ เดินเข้ามาด้านใน "อ้าว เข้ามาแล้วหรอ" พีหันไปถาม พร้อมยิ้มให้ "ขึ้นเล่นถึงวงที่เท่าไหร่แล้ว" พอร์ชเอ่ยถาม

"หืม อ่อ! วงสุดท้ายกำลังจะขึ้นเล่นแล้วนะ" พีเอ่ยตอบ

พอร์ช เดินไปดูวง Su Kai ที่กำลังเตรียมจะเล่นดนตรี "เฮ้ นั่นมัน พี่ของ ฮิเมะนี่นา" พอร์ชเอ่ย "พี่ฉันหรอ?" ฮิเมะเอ่ยและเดินไปดูด้านหน้านั่น

เธอเห็นเรียว ซึ่งสะพาย Les paul ของเขา  และตรวจดูกีต้าร์ของเขาอยู่

ใบหน้าของเรียว ดู ทรุดโทรม "พี่...." ฮิเมะพูดอย่างเป็นห่วง

พอร์ชมองดู เรียวซึ่งเตรียมพร้อมจะเล่นดนตรีแล้ว

"เขาจะเล่นเพลงอะไรน่ะ?"พีเอ่ยขึ้น

พอร์ชหันไปมองพี" น่าจะเพลง พรหมลิขิ..." พอร์ชเอ่ยยังไม่ทันจบ เสียงดนตรีก็ดังขึ้น


"หา!!??" พอร์ชตกใจเล็กน้อยเพราะเพลงที่ เรียวเล่นไม่ใช่เพลง พรหมลิขิต ที่เขาซ้อมกัน แต่กลับเป็นเพลง ความซื่อสัตย์ของ Bodyslam

เรียว ดีดกีต้าร์ของเขา พร้อมกับ ร้องเพลงไปด้วย

"เอ๋ แล้วนักร้องนำ หายไปไหนล่ะ??" จอห์น เอ่ยขึ้น "เห็นเขาบอกกันว่า มีเรื่องกันในวงน่ะ" มอส เอ่ยตอบ จอห์น ที่ข้างหลัง

พวก Project Destiny หันไปมอง มอส และ ทำหน้าเหมือนเจอผี" มาตั้งแต่เมื่อไหร่ฟะ!!!!" พวกเขาเอ่ยเป็นเสียงเดียวกัน

"เฮ้ เบาๆ สิ เดียวก็ดังไปถึงด้านนอกหรอก" มอสเอ่ยและ หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด " 'จารย์ เองก็เหมือนกันและ สุบ บุหรี่ด้านหลัง ที่มีแต่ของไวไฟ เดียวก็ได้ไฟไหม้กันพอดี " ดอนเอ่ย มอสหัวเราะหึหึ และ เดินไปมองดูวงของ เรียวเล่นดนตรี "ดูเหมือน เขาจะไม่ไหวแล้วสินะ" มอสเอ่ย

เมื่อเขาเห็น เรียวดูเริ่มหมดแรงในท่อน Solo "เฮ้ นายไหวไหม" พอล เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

เรียวหันไปมอง พอล และยิ้มให้ "ยังไหว" เรียวเอ่ยทั้งๆ ที่หน้าตาของเขาฟ้องว่าไม่ไหวแล้ว


แค่ก!! เรียว ไอ ออกมา เป็นเศษ เลือด ติดที่ไมค์เล็กน้อย แต่เขายังคงยืน อยู่และเล่นกีต้าร์ และร้องเพลง นั้นต่อไป ฮิเมะมองดูเรียว อย่างเป็นห่วง

และในตอนนั้นเอง เรียวก็ เริ่มรู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย และเริ่มเดินเซไป เซมา


ในตอนที่เรียว รู้สึกไม่ไหวแล้วนั้น พอล และมือเบส ของวงรีบร้องท่อน  คอรัส แทน ในทันที

และ เรียวก็เริ่มมือไม้อ่อนลง ปิ้กของเขา หลุดออกจากมือของเขา ร่างของเขาเริ่มล้มลง
พอลร้องเพลงจนจบ ในขณะที่เรียวลงไปนอนกับพื้น

ฮิเมะวิ่งออกจากหลังเวทีไปที่เรียวอย่างรวดเร็ว

พอร์ชตะโกนเรียกหมอหลังเวที ในทันที

พวกคนในวงของเรียว หันไปมองเรียวอย่างตกใจ


พอลวิ่งไปที่ เรียวทันที "แกทำแบบนี้ทำไมวะ ทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองไม่ไหวแล้วทำไม..." พอลเอ่ย และเริ่มร้องไห้

"ฉัน.... ไม่เคย......เสียใจ...... ถ้าฉันจะตาย....ในสิ่งที่ฉันรัก..." เรียวเอ่ยพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก

และมองไปทางพอร์ช "ฝากด้วยนะ" เขาเอ่ยต่อ

ก่อนที่หมอจะวิ่งเข้ามาดูอาการของเรียว

"รีบนำตัวไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า"หมอเอ่ยก่อนจะนำตัวออกไป

เยสสส ขนลุกเลยอะ ดราม่ามากครับ TAT

มอสมีบทขึ้นมาอีกครั้ง :D

เรียว ค่อยๆ ลืมตา ขึ้นเขารู้สึกเหมือนว่าร่างกายของเขา นั้นเหมือนถูกตรึงเอาไว้

เขาพยายาม จะยกหัวขึ้นมองดูร่างกายของเขาว่ามีอะไรตรึงเอาไว้หรือเปล่าแต่ก็ทำไม่ได้

สิ่งที่เขาทำได้คือ มองเพดาน สีครีม อ่อนๆ เขาพยายามจะพูดแต่กลับออกมาได้ไม่เป็นศัพย์

ออกมาเพียงเสียงอู้อี้ติดอยู่ในลำคอ

พอร์ช สะดุ้งตื่นและสะกิดฮิเมะ ที่นอนอยู่ข้างๆ เขา

"ฮิเมะพี่ของเธอตื่นแล้ว" พอร์ชเอ่ยบอก ฮิเมะ

ฮิเมะ ตื่นขึ้น ด้วยสีหน้าที่ดีใจ แต่เธอก็ยังรู้สึกเศร้าอยู่ในใจ

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินไปหาเรียวและมองดูเรียว หัวของเขา ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลทั้งบริเวณศีรษะ เนื่องจาก มีการผ่าสมองเพื่อพยายามช่วยชีวิตของเขา

"พี่คะ..." ฮิเมะเอ่ย พอร์ชนั่งอยู่ที่โซฟานั้น และ เขาเองก็ทำหน้าเศร้าเช่นกัน "หนูจะรักพี่ตลอดไป หนูจะไม่ลืมพี่เลยนะคะ" ฮิเมะพูดด้วยเสียง สะอึกสะอืน

น้ำตาของเธอไหลออกมาหยดไปที่ใบหน้าของเรียว เรียวมองดู ฮิเมะที่ร้องไห้หน้าเขา เขาเองก็น้ำตาไหลออกมาเช่นกัน

คนในวงของเขานั้น นั่ง อยู่ด้านนอก ระเบียง และ นั่งร้องไห้กันระงม ฮิเมะค่อยๆ หันไปหาพอร์ช

พอร์ชลุกขึ้นและเดินไปหาฮิเมะ

"ฮิเมะ..." พอร์ชเอ่ย  และโอบกอดฮิเมะ ที่หันมาทางเขา "เธอต้องเข้มแข็งไว้นะ"

พอร์ชเอ่ยต่อ และในตอนนั้นเอง น้ำตาของเรียวก็ค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตาของเขา

เขารู็ตัวแล้วว่าเขาอยู่ได้อีกไม่นาน

เขาเริ่มหายใจแผวเบา ลง เขายิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนโยน

ลมหายใจของเขาแผวลงๆ

ชีพจรของเขาค่อยๆ เบาลงๆ

"ชีวิตของเรามาได้ไกลเท่านี้เองสินะ" เรียวเอ่ย "ที่นี่ทำไมถึงมืดจัง" เรียวเอ่ยต่อ "นี่น่ะหรือ ชีวิตหลังความตาย มันดูเงียบสงบจริงๆ แหะ"

"อย่างงี้คงจะแต่งเพลงดีๆ ได้หลายเพลงแน่ๆ แล้วเจอกันใหม่นะ ฮิเมะ พอร์ช พอล และคนอื่นๆ โชคดี" เขาเอ่ยในใจ และลมหายใจเขาก็ดับลง

ชีพจรวิ่งเป็นเส้นตรง

"พี่คะ!!!!!!!!!!!!!!!!" ฮิเมะ ร้องออกมาด้วยเสียงที่ดังอย่างน่าตกใจ พอร์ชทำได้เพียงแค่ยืนมองฮิเมะ กอดร่างไร้วิญญาณของเรียว

ก่อนหน้านั้นสี่ชั่วโมง

"เฮ้ย หมอ รีบมาตรงนี้เร็วเข้า!!!" พอร์ชตะโกนเรียกหมอ หลังเวที และช่วยพวกหมอ ยกเปล หามไปที่ เรียวซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น

บนเวที ดูเต็มไปด้วยความโกลาหล ทุกคนด้านล่างเวที ดูตื่นตระหนก ตกใจ

อาจารย์หมอเข้ามาเช็คชีพจร และ ทำหน้าตกใจ"ชีพจรต่ำมาก รีบนำตัวไปโรงพยาบาลเถอะ!" หมอเอ่ย และรีบเรียกพอร์ชซึ่งถือเปลอยู่ไปหาเขา

ระหว่างนั้น หมออีกคนก็นำเอา วัตถุบางอย่างมาล้อคไว้ที่คอของ เรียวป้องกันการบาดเจ็บระหว่างขนย้าย

"วางเปล ลง เร็วๆเข้า " หมอเอ่ยพอร์ชค่อยๆ วางเปลหามลง "เอาละมาช่วยฉันที" หมอคนนั้นเอ่ย และให้พอร์ช จับส่วนขาของเรียว

"เอาละนับ 3 นะ 1 2 3 ฮึ้บ" หมอเอ่ยและออกแรงยกเรียวขึ้นเปลอย่างนิ่มนวล

และเขาก็ค่อยๆ ปรับระดับเปลให้สูงขึ้นและเริ่มเข็นนำตัวเรียวออกทางหลังเวที "เฮ้ย!! หลบหน่อย!! ขอทางด้วย!!" จอห์น ตะโกน เพื่อแวกทางชาวไทยมุง หลังเวที "จอห์น ฝากทางนี้ด้วยนะ ฉันกับ ฮิเมะจะตามไปดูอาการ รุ่นพี่เขา" พอร์ชเอ่ย จอห์นยิ้ม "โชคดี" จอห์นเอ่ย พอร์ชและ ฮิเมะ รีบวิ่งตามพวกหมอออกไป

พวกเขาเดินไปยังลานจอดรถซึ่งมีรถโรงเรียน จอดอยู่เรียงราย "เฮ้ หยุดๆ เอาแค่คนไข้กับหมอขึ้นมาก็พอ" คนขับบอกเพื่อกันไม่ให้ พวกวง ของเรียว ขึ้น รวมถึง พอร์ช และฮิเมะด้วย "งั้นเดียวคนอื่นๆ มารถฉันก็ได้" มอสเอ่ย และควงกุญแจของเขาไปมา "อย่ามัว แต่เก็ก สิฟะ ไปสตาร์ท รถ!! ไป!!!" พอล โวยวายทำเอา มอสสะดุ้งโหยง

และรถโรงเรียนก็ออกจากโรงเรียนไป ตามมาด้วยรถ ของมอส ซึ่งขับตามออกมาติดๆ

"เฮ้ครู คิดยังไงถึงซื้อไอรถตู้อย่างงี้มาใช้เนี่ย" พอลเอ่ย "ฉันเอาไว้ ขนเครื่องดนตรี เฟ้ย" มอส เอ่ย "เหรอ..." พอล พูดด้วยเสียงที่ไม่เชื่อนัก

มอสส่ายหน้าและขับตามรถ โรงเรียนต่อไป

ที่โรงพยาบาล หมอรีบนำตัว เรียวขึ้นไปยังห้อง ICU ทันที "เอาละ คนอื่นๆ รอด้านนอกกันก่อน" อาจารย์หมอหันมา และกั้นพวก คนที่ตามมา ให้อยู่ด้านนอก

ฮิเมะ ดูกังวล และสีหน้าดูไม่ดีนัก"ฮิเมะ.... รุ่นพี่ เรียวเขาต้องไม่เป็นอะไรหรอก" พอร์ชเอ่ย และเอามือลูบหัวของฮิเมะ "ฉันควรจะทำยังไงดี" ฮิเมะเอ่ย และเอาหัวชิดกับตัวของพอร์ช และร้องไห้ออกมา ด้วยความเสียใจ และกังวล ที่ตีไปมาอยู่ในจิตใจของเธอ

พอร์ชมองดูฮิเมะ อย่างช่วยอะไรไม่ได้ เขาทำได้เพียง โอบกอดเพื่อปลอบโยนฮิเมะ เท่านั้น

และแล้วหมอ อายุประมาณ 60 สวมแว่นตาขนาดใหญ่ ก็เดินออกมาหลังจากผ่านไป สอง ชั่วโมง "คนไหน ญาติครับ" หมอเอ่ย ฮิเมะยกมือขึ้น

"พี่ชายของหนูอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง แล้วนะ หมอจะถอนยาสลบออกแล้วจะให้สั่งเสียเป็นครั้งสุดท้ายนะ" หมอเอ่ย

ฮิเมะถึงกับตกใจ เมื่อได้ยินสิ่งที่หมอพูด

"ศีรษะของเขาได้รับการกระทบกระเทือน รวมกับอาการเดิมที่เป็นเนื้องอกอยู่แล้วตอนนี้ เขาเป็น อัมพาตไปทั้งตัวแล้ว" หมอเอ่ย

"เขาไม่สามารถจะตอบสนองใดๆ ได้ แม้แต่ขยับหัว หรือพูด" หมอเอ่ยต่อ

ฮิเมะเริ่มร้องไห้อีกครั้งพอร์ชโอบกอดฮิเมะอย่างช่วยไม่ได้ และพูดปลอบฮิเมะเบาๆ จนคนอื่นไม่ได้ยิน

และก็กลับมายังปัจจุึบันอีกครั้ง

ฮิเมะ โอบกอดร่างของเรียวที่หมอลมหายใจไปแล้ว และร้องไห้ออกมาจนเหมือนจะขาดใจ

พอร์ชดึงตัวฮิเมะขึ้นมา และโอบกอดเธอเอาไว้ และพูดปลอบโยนเธอ

ไม่ว่าจะ ไม่ ชั่วโมงก่อนหรือตอนนี้ ผมก็ทำได้เพียงโอบกอดเธอเอาไว้และปลอบโยนเธอ สิ่งที่ผมพูดออกไปนั้น ผมเองก็จำไม่ได้ว่าพูดอะไร

ผมทำได้เพียงกอดเธอเอาไว้

หมอค่อยๆ เดินเข้ามาในห้องและตรวจดูร่างไร้วิญญาณของเรียว

และหมอก็เอาผ้ามาคลุมใบหน้าของเรียว ไว้ และเดินออกไป

ชื่อตอนทำเอาขนลุก-.-

บณะเจ้า น้ำตาเล็ด TTATT

เย็นวันนั้น ที่บ้านของพอร์ช

ผมไม่รู้ผมควรทำยังไงดี พอร์ชได้แต่นั่งกุมขมับ อยู่คนเดียวบนเตียงในห้องของเขา

กีต้าร์ Squier ของพอร์ช ถูกวางราบไว้กับพื้นอยู่ในกระเป๋าใส่

"ฉันควรทำยังไงดี" พอร์ชเอ่ย และเอามือออกจากหัวและล้มตัวนอนลงไป

และนึกถึง ฮิเมะ "เธอคงจะเศร้ามาเลยสินะ เธอคงจะเสียใจมากเลยสินะ" พอร์ชเอ่ย และผลอยหลับไป

หลายวันต่อมาที่โรงเรียน

"ฮิเมะ ขาดเรียนอีกแล้วหรอเนี่ย" พอร์ชเอ่ย กับตัวเอง และนอนลงเอาหน้าแนบกับโต้ะ "นี่เธอไปไหนน่ะ ฮิเมะ" พอร์ชเอ่ย

จอห์นเดินเข้ามาหาพอร์ช "เป็นไงบ้างวะ.... ยูกิจัง เขาหายไปไหนตั้ง สอง สามวันแล้วเนี่ย" จอห์นเอ่ยถาม พอร์ชค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองจอห์น"อ้าว แกเองหรอ" พอร์ชเอ่ย และ นอนลงไปต่อ จอห์น นั่งลงที่ด้านหน้าพอร์ช "แกอยากไปหา เขาก็ไปสิ" จอห์นเอ่ย พอร์ชเงยหน้าขึ้่นมองจอห์น "ไปสิ!!!" จอห์นเอ่ยต่อ

"ไปหา แฟนแก สิ เร็วสิ!!!" จอห์นตะโกนใส่พอร์ช พอร์ชยิ้มเล็กน้อย และวิ่งออกจากห้องไปทั้งๆ ที่ ครูสอน เลขพึ่งเดินเข้ามาในห้อง "เฮ้!!! นั่นเธอจะไปไหน!!??" ครูตะโกนเรียกพอร์ช แต่พอร์ชไม่ได้ยินและวิ่งไปต่อ "มันไปตามหาหัวใจครับ 'จารย์ "จอห์นเอ่ยและยิ้ม

พอร์ช วิ่งตามหาฮิเมะจนทั่วแต่ก็หาไม่เจอ ทั้งโรงพยาบาล ทั้ง ร้านแมคโดนัล ทั้งห้องซ้อม ทุกๆ ที่ ที่พอร์ชคิดว่าฮิเมะจะไป

"ยังเหลือ ที่สุสานอีกนี่นา" พอร์ชเอ่ย และรีบวิ่งไปที่ ฝังศพของ เรียวทันที

เมื่อพอร์ชไปถึง ที่นั่น เต็มไปด้วย เนิน ที่มีหญ้าขึ้นเต็มไปหมด มีป้ายชื่อ อยู่ด้านหน้าเนินเหล่านั้น พอร์ชค่อยๆ เ้ดินไปทีละช่องๆ

และเขาก็พบกับฮิเมะ ที่ นั่งอยู่ที่หน้าหลุมศพของ เรียว เธอนั่งกอดเข่าอยู่คนเดียว วันนี้เธอไม่มัดผมหางม้า เธอปล่อยมันยาวลงมา เธอใส่เสื้อสีดำ แขนยาว และกระโปรงยาว สีออกดำๆ

ทำให้ดูแปลกตากว่า ปกติ "ฮิเมะ...." พอร์ชเอ่ย ฮิเมะหันไปมองพอร์ช "พอร์ช เธอมาที่นี่ได้ยังไง" ฮิเมะเอ่ยถามพอร์ช

พอร์ชนั่งลงที่ข้างๆ ฮิเมะ "รู้ไหมพวกที่โรงเรียนเป็นห่วงเธอกันนะ" พอร์ชเอ่ย ฮิเมะหันไปมองพอร์ช "พวกนั้น อยากให้เธอรีบๆ กลับไปเรียน จะได้สนุกกันเหมือนตอนนั้นไง" พอร์ชเอ่ยและยิ้ม "ฉันจะไม่เรียนแล้ว...." ฮิเมะเอ่ย พอร์ชถึงกับตกใจกับคำพูดของฮิเมะ       "หมายความว่าไง" พอร์ชเอ่ย และหันไปมองฮิเมะ "พ่อฉันจะให้ฉันไปเรียนต่อ ญี่ปุ่น"  ฮิเมะเอ่ย และค่อยๆ ลุกขึ้น     "แต่เธอ...." พอร์ชเอ่ย เพราะรู้ว่า ฮิเมะนั้นไม่ชอบประเทศญี่ปุ่น

ฮิเมะหันไปยิ้มให้พอร์ช เล็กน้อย "ฉันไม่เหลือใครในเมืองไทยอีกแล้วพ่อเลยจะให้ฉันไปที่ ญีั่ปุ่นไปอยู่กับท่านน่ัะ" ฮิเมะเอ่ย แล้วยิ้มให้พอร์ช แต่เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า พอร์ช ค่อยๆ ลุกขึ้น และลุบหัวของฮิเมะ  " งั้นเหรอ..... " พอร์ชเอ่ย "แต่ความจริงเธอไม่อยากไป นินา....." เขาเอ่ยต่อ และค่อยๆ เอามือมาแตะที่ไหล่ของ ฮิเมะ " ถ้าเธอไม่มีความสุข แล้วเธอจะไปทำไม " พอร์ชเอ่ยต่อ ฮิเมะ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองพอร์ช " ถ้าเธอจะไปฉัน ก็ไม่ห้ามหรอกแต่ขอให้เธอมั่นใจว่าเธอจะไม่เสียใจถ้าเธอจะไป " พอร์ชเอ่ยต่อ

ฮิเมะยิ้มให้พอร์ชและเดินจากไป พอร์ชได้เพียงยืนมองฮิเมะเดินจากไป เขาค่อยๆหันหลังกลับและ วิ่งกลับไปที่โรงเรียน

"หา!!!!!!!!!!" ที่โรงเรียน พอร์ชเล่าเรื่องทุกอย่างให้คนในวงฟัง และมันทำให้ทุกคนถึงกับตกตะลึงกับ สิ่งที่พอร์ชเล่า "บ้าน่า!!! แล้วเราจะทำยังไงดีวะ" ดอนเอ่ย และเอามือ แปะที่หน้าผาก แสดงถึงอาการ เซ็ง พอร์ชนั่งหน้าเศร้า และกอดอกกับตัวเอง

จอห์นมองดูพอร์ช "เฮ้แล้ววันนี้แกไม่เอากีต้าร์มาหรอ...." จอห์นเอ่ย พอร์ชหันไปมอง จอห์น "ไม่มีมือเบส เราก็ซ้อมไม่ได้ อีกอย่างกีต้าร์ Squier ของฉันน่ะ....." พอร์ชเอ่ย แต่ยังพูดไม่จบ ก็โดนแซก "งั้นก่อนอื่นเราต้องหามือเบสใหม่กันก่อนแล้วกัน  กันเอาไว้ก่อน"ดอน เสนอ ไอเดีย "พอร์ชกีต้าร์แกเป็นอะไรหรือ?" จอห์นเอ่ย พอร์ชหันมอง จอห์น "คอมันหักน่ะ" ทุกคนหันไปมองพอร์ช "หักได้ไงวะ?" จอห์นเอ่ย "ไม่รู้เหมือนกันเมื่อวานพอกลับไปถึงและเปิดกระเป๋าออกมา คอมันก็หักแล้วน่ะ" พอร์ชเอ่ยต่อ

"เดียวฉันว่าจะไปเอา Les paul ที่ส่งไปซ่อมเมื่อสัปดาห์ก่อนมาใช้น่ะ พวกนายไปเอากับฉันไหม" พอร์ชเอ่ยและลุกขึ้น คนอื่นๆ ก็เช่นกัน พวกเขาเดินออกจากโรงเรียนทั้งๆ ที่ยังไม่ออด เลิกเรียน พวกนี้ช่าง เป็นเยาวชนตัวอย่าง"จริงๆ"

ที่ เวิ้ง นครเกษม

พอร์ชเดินไปยังร้านซ่อม ด้านในเป็น ชายอายุประมาณ 40-50 นั่งซ่อมกีต้าร์ Fender Strat อยู่ "พี่ครับ มาเอา Les Paul ที่ซ่อม Pickup Selector น่ะครับ"พอร์ชเอ่ย "อ๋อ เธอเองหรอ รอแปปนึงนะเดียวไปเอามาให้" ชายคนนั้นเอ่ยและวาง Strat ลงกับพื้นพร้อมเดินไปหยิบ Les paul ของพอร์ชที่ด้านหลังร้านมาให้ "อ่านี่ไง Epiphone Les Paul " เจ้าของร้านเอ่ยและยื่นให้พอร์ชตรวจดูว่าเป็นของเขาจริงๆ "เท่าไหร่หรือครับ" พอร์ชเอ่ยถาม "500 บาท" เขาเอ่ย พอร์ชล้วงกระเป๋ากางเกงและหยิบแบงค์ร้อยออกมา ห้าใบยื่นให้เจ้าของร้าน "ขอบใจนะ" เจ้าของร้านเอ่ยพอร์ช เก็บกีต้าร์เข้าไปในกระเป๋าของเขา และเดินเล่นอยู่อยู่แถวๆ นั้นพร้อมกับพวก คนในวงของเขา

"เฮ้พอร์ช นายชอบมาเดินแถวนี้หรอ" จอห์นเอ่ย "อืมสมัย ที่ฉันเรียนอยู่โรงเรียนเก่าฉันก็เพื่อนชอบมาเดินเล่นกันแถวนี้อ่ะ" พอร์ชเอ่ยและหันไปยิ้ม

ดอนหันมองซ้ายมองขวา "ฉันเคยคิดว่าเวิ้ง มันมีแต่ขาย กีต้าร์นะ... แต่นั้นมัน ที่บดหมูใช่ไหม" ดอนเอ่ยและชี้ไปทางร้านขายอุปกรณ์ "นั่นและ มันก็ คละ คละ กันไป" พอร์ชเอ่ยตอบ และในตอนนั้นเองเขาก็หยุดเดินเมื่อด้านหน้าของเขาเป็นเด็กโรงเรียนคู่ อริ ซึ่งมีประมาณ 4 - 5 คน"เฮ้ยมองหน้าหา พ่อ หรอ??" เด็กโรงเรียนคู่อริ ตะโกนใส่พวกพอร์ช

ด้วยความปากไว ของ พี จึงตะโกนตอบไปว่า "เห้ย พ่อ-ึง มาด้วยหรอ?" พีตะโกนใส่ด้วยเสียงกวน อวัยวะ สวมรองเท้าอยู่มาก

ทำเอาอีกฝ่ายโมโหและวิ่งเข้าใส่ในทันที "เว้ย ตูพึ่งซ่อมกีต้าร์มาเองนะ" พอร์ชเอ่ย และวิ่งกลับไปทีั่ร้าน ซ๋อมกีต้าร์ "พี่ฝากไว้แปป นึงนะ" พอร์ชเอ่ยบอกเจ้าของร้าน เจ้าของร้าน พยักหน้า และพอร์ชก็วิ่งกลับไปช่วยพวก ของเขา

"เห้ย!! หยุด!!"  และเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ในขณะที่พวกเขากำลัง จะกระทืบกัน

เสียงนั้นดังมาจากฝั่งของโรงเรียนคู่อริ ชายร่างท้วม เดินเข้ามากลางวงที่กำลังจะตีกัน ซึ่งพอร์ชเองก็วิ่งกลับมาพอดี

พอร์ชเงยหน้าขึ้นมองดูฝ่ายคุ่อริ "บอส??..." พอร์ชเอ่ย "พอร์ช เหรอ?" บอส เอ่ยตอบเช่นกัน และทั้งสองวิ่งมองหน้ากัน "เฮ้ย แกจริงๆ ด้วย!!!" ทั้งสองพูดและตีมือกัน "เป็นไงบ้างวะ สบายดีไหม" บอสเอ่ยถาม "เออ ก็ดี" พอร์ชเอ่ย และยิ้ม "เอ่อ แล้วนี่ แกเรียนอยู่โรงเรียน ดนตรีเชียวหรอวะ?" บอสเอ่ย พอร์ชยิ้มและพยักหน้า "แกนี่ร้ายใช่เล่นเลยนี่หว่า" บอสเอ่ย "แล้วพวกนั้นเพื่อนนายหรอ?" พอร์ชเอ่ยถามและชี้พวก ที่จะหาเรื่องพวกเขา "นี่คนในวงฉันเอง ส่วนนั้นเพื่อนในวงนายหรอ?" บอสเอ่ยถามกลับ พอร์ชพยักหน้า "อืมงั้นเหรอ เห้ยแล้วนี้แกจะไปไหนวะ" บอสเอ่ย "ฉันจะไปดู กีต้าร์ Schecter นะ" พอร์ชเอ่ย บอส พยักหน้า "อืมงั้นหรอ แต่ฉันจะกลับแล้ววะ โชคดีเว้ย" บอสเอ่ย และโบกมือลา พอร์ชยิ้ม และเดินต่อไป

"เห้ยพอร์ชนั้นเื่พื่อนเก่าแกหรอ" จอห์นเอ่ย "อืมทำไมหรอ?" พอร์ชหันไปถามจอห์น "เปล่าหรอก" จอห์นเอ่ย

และในตอนนั้นเองพอร์ชก็รู้สึกว่าเขาลืมบางอย่าง "เห้ย เวร เอ้ยลืมกีต้าร์" พอร์ชเอ่ยและวิ่งกลับไปเอากีต้าร์ที่ร้านซ่อม

พวกจอห์นหันไปมองพอร์ชและ ยิ้ม ด้วยสีหน้า หน่ายๆ "เฮ้อ เอาอีกแล้ว" จอห์นเอ่ย

ซึ้งอะ จริงๆนะเนี่ย T-T

ที่โรงเรียน ในวันต่อมา

ในคาบพักเที่ยง

พอร์ชนอนหมอบอยู่กับโต้ะ ที่นั่งของเขา เขามองไปยังโต้ะของ ฮิเมะ ที่ยังคงว่าง เปล่าอยู่เช่นเคย

พอร์ช มองดูด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย และ ค่อยๆ ดันตัวของเขาขึ้นและลุกเดินออกจากห้องไป

เขานำมือ ล้วงกระเป๋า และเดินลงบันได จากชั้น 3 ที่เขาอยู่ไปที่ชั้นหนึ่ง

เขาเดินไปยังข้างสนามบอล ที่เต็มไปด้วย เหล่านักเรียน ปี 2 และ ปี 3 ที่เตะกัน อย่างสนุกสนาน

เขาขึ้นไปนั่้งบน สแตนด์นั่ง และค่อยๆ ย่อตัวลงไปนั่ง ที่ชั้น บนสุดของสแตนด์

และหยิบ Ipod ของเขาออกมาจากกระเป๋ากางเกง ข้างซ้าย และค่อยๆ หมุนเลือกเพลงอย่างช้าๆ

เขาใส่หูฟังเข้าไปในหูของเขา และมองดูคนที่เตะบอลกัน ด้วยสีหน้าที่ เรียบเฉย



พอร์ช ค่อยๆ ก้มลงเอาหัวมุดเข้าไปในแขนสองข้างที่ วางไว้ บนเข่าเหมือนพยายามจะหลบหน้า ผู้คนไม่ให้เห็นว่าตัวเขา นั้นร้อง ไห้ออกมา

เพราะ คิดถึง ฮิเมะ อย่างมาก

และเขาก็เริ่มกดเปลี่ยนเพลง ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเพลงๆ หนึ่ง


ทำเอาพอร์ช ถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้และมันก็ค่อยๆไหลมาตามใบหน้าของเขา

พอร์ชค่อยๆ เอา หน้าของเขา ถู กับแขนเสื้อเพื่อเช็ดน้ำตาและปิดเพลงในทันที "นี่เราเป็นพวก อินกับเพลง มากไปไหมเนี่ย" พอร์ชเอ่ย และยิ้มกับตัวเอง

และค่อยๆ เดินลงจาก สแตนด์ เชียร์ "เฮ้ พอร์ช!!" จอห์นตะโกนเรียก พอร์ช จากข้างสนามบอล และโบกมือเรียก

พอร์ชหันไปมอง ก่อนจะวิ่งไปหา "มีอะไรหรือ?" พอร์ชเอ่ยถาม จอห์น จอห์น ฉีกยิ้มจนกว้่างและเอ่ยคำพูดชักชวนพอร์ช "มาเล่นบอลกันเถอะ"

พอร์ชทำหน้า ตกใจเล้กน้อยก่อนจะทำสีหน้าแบบว่า ไม่มีทางเลือก "โอเค ก็ได้ เล่นตอนไหน" พอร์ชเอ่ย จอห์น ลากพอร์ชลงไปในสนาม "ตอนนี้ไง" จอห์นเอ่ย

เฮ้ย จะไม่ได้ตูเตรียมตัวเลยหรอ!!! พอร์ชโวยวายในใจ

ในสนามบอล พอร์ชยืนอยู่ที่กลางสนาม กับพวก ปี 3 ที่ยืน ขวางเขา สอง คนซึ่งแน่นอน ตัวสูงและ หนากว่าเขามาก

พอร์ช มอง ดู บอลผ่านช่องระหว่างทั้งสองที่บังเขา

จอห์น และดอน วิ่งกันไปที่ด้านหน้าประตูฝั่ง พวกเขา ที่พี ยืนเป็นโกล อยู่

"ยิง ไปด้านหน้า ยาวๆ เลย" จอห์นตะโกนแล้วเตะส่งไปให้พี

พีวิ่งออกจากโกล ด้วยความรวดเร็ว และ ตั้งท่าเตะอย่างเต็มแรง

"เอาละนะ ลูกเตะ พิฆาต!!!!" ฟุ่บ!!!~  เสียงเตะลมของพี ทำเอา ทุกคนในสนาม ตกใจและ หันไปมองเป็น สายตาเดียวกันนอกจากนั้นสิ่งที่ลอยไปหาพอร์ชไม่ใช่ ลูกบอลแต่ เป็น รองเท้า ของ พี ที่ลอยเข้าหน้าพอร์ช อย่างเต็มที่

แอ้ก!!~ พอร์ช  ส่งเสียงร้องออกมาโดยไม่ตั้งใจเมื่อรองเท้า กระแทกเข้าหน้าของเขาอย่างเต็มที่

"อุ้บ!!!" พี อุทานออกมาในขณะนั้น บอลก็กลิ้งเข้า ประตูอย่างง่ายดาย "เห้ย!!!" จอห์น และ ดอน อุทานพร้อมกัน "ว้อย!! เล่นไรของมันฟะ!!" พอร์ชตะโกนด่า จากครึ่งสนาม ใส่พีที่ยืนอยู่หน้าประตู "โทษทีๆ ไม่ได้ตั้งใจอ่ะ" พีเอ่ย ด้วยคำพูดที่ดูไม่ค่อยสะทก สะท้าน ใดๆ

พอร์ช โยน รองเท้ากลับไปให้ พี และเดินออกจากสนามทันที "เฮ้ย พอร์ชจะไปไหนอ่ะ" พีตะโกนถาม "ไปล้างหน้า!!!" พอร์ชตะโกนตอบ

แล้วเขาก็เดินไปที่ ห้องน้ำชาย ก่อนจะเปิดก้อก น้ำและ ล้างหน้า ที่เปื้อน รอยดำ ที่เป็นรอยรองเท้า ของ พี

"เฮ้อ อะไรนักหนาวะเนี่ย" พอร์ชเอ่ยและเดินออกจากห้องน้ำ และเดินไปชนกับ นักเรียนอีกคน "โอ้ะ ขอโทษครับ" พอร์ชเอ่ย และเมื่อนักเรียน คนนั้นเงยหน้าขึ้นมา "... ฮิเมะ..." พอร์ชเอ่ย เมื่อพบฮิเมะยืนอยู่หน้าเขา เธอสวมชุดนักเรียน และผูกผมหางม้าเช่นปกติ

เขาตัวแข็งเป็นหิน ฮิเมะยืนมองเขาอย่างไม่ละสายตา

"นายนี่มัน ไม่รู้สักระวังเลยใช่ไหม!!!!!~" ฮิเมะ เอ่ย และตบเข้าที่หัวของพอร์ชอย่างเต็มแรง "เฮ้ย เจ็บนะ!!!" พอร์ชเอ่ย และจับหัวที่โดนตบ

ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมา "นี่เธอ... ทำไม ยังไม่ไปญี่ปุ่นอีกละ" พอร์ชเอ่ยและยิ้ม "เครื่องมัน Deley น่ะ " ฮิเมะเอ่ย

พอร์ชทำหน้าตกใจเล็กน้อย "แล้ว เครื่องจะบินได้วันไหนล่ะ" พอร์ชเอ๋ยถาม "ก็ตอนที่นายต้องการ ละมั้ง" ฮิเมะเอ่ยและกอดพอร์ช จนแน่น

"งั้นหรอ" พอร์ชเอ่ยและกอด ฮิเมะกลับ

และในตอนนั้นเอง "กิ้บ กิ้ว แอบมาสวิท กันตรงนี้นี่เอง" จอห์น ดอน และ พี เอ่ยขึ้น และยื่นหน้ามองทั้งสอง ยืนกอดกันอย่างแนบแน่น

"เฮ้ย!! ไอพวกบ้า " พอร์ชโวยวาย แต่ก็ยังคงกอด ฮิเมะอยู่ "พอร์ช..." ฮิเมะเอ่ย พอร์ชหันไปมอง ฮิเมะ "อะไรหรอ?"  พอร์ชถาม

ฮิเมะ มองหน้าพอร์ช และ เอ่ยบอก "เลิกกอดฉันได้ยัง?" พอร์ช สะดุ้งเล็กน้อยและค่อยๆ ชักมือกลับมาหาตัวเอง

"ไหนว่าจะย้ายไป ญี่ปุ่นใน ยูกิจัง" จอห์นเอ่ยและยิ้ม "ฉันชื่อฮิเมะย่ะ!!" ฮิเมะเอ่ย ก่อนจะทุบหัวจอห์น จนหน้าเกือบคว่ำ "อ่อ แล้วก็ฉันตกลงกับพ่อฉันแล้ว" ฮิเมะเอ่ย

"ตกลง? ตกลงอะไร??" พอร์ชเอ่ยถาม "ตกลงว่า จะไม่ให้ฉันบินไปญี่ปุ่นถ้าฉันไม่ต้องการไงละ" ฮิเมะเอ่ยและยิ้ม

พอร์ชยิ้มตอบฮิเมะ "งั้น ก็ ขอต้อนรับกลับสู่วงนะ" พอร์ชเอ่ย และยิ้ม

"เฮ้ย ในเมื่อคนครบแล้ว ก็ไปซ้อมกันได้แล้วละ" จอห์นเอ่ย

"โอ้!!!!" ทุกคนในวง โห่ร้องเป็นเสียงเดียวกัน และชูมือขึ้นไปบนฟ้า

Let's Rock !!!!!!!!!!!!!

หลังจากนั้นแน่นอน ว่าเราต้อง ฝึกกันอย่างหนัก

และทุกๆ วันก็ มักจะมีแต่ เสียง หัวเราะ และเสียงเพลง แห่งความสุข กัน

พวกเรา ทุกคนทั้ง ยิ้ม หัวเราะ และ ร้องไห้ กับ รางวัล ของการประกวด ที่เราเข้าร่วมในครั้งที่สาม

เราทุกคนดีใจกันมาก

แต่แล้ว วันหนึ่ง

ในขณะที่กำลังซ้อมกันอยู่

อยู่ๆ ดอน ก็เริ่ม ลดเสียงกีต้าร์ของเขาลง

กึ้ง!!

และ จู่ๆ ดอน ถอด และ โยน กีต้าร์ ลงกับพื้น และเดิน ไปที่ประตู พอร์ชหันไปมองดอน "แกจะไปไหนวะ?"

"ออกจากวง...." ดอนเอ่ย และออกจากห้องนั้นไป "เฮ้ย !! เดียวดิ" พอร์ชพูดและวิ่งตามดอนออกไป

จอห์น ส่ายหน้า ฮิเมะ ยืนนิ่งด้วยความตกใจและมึน งง ส่วน พี ก็นั่งลงกับพื้นทันที

" เอาเข้าจนได้สินะ...." พีเอ่ย และหันไปมองจอห์น "ในที่สุด มันก็เลือก วงนั้น...." จอห์น เอ่ย และ โยนไม้กลอง ลงกระแทกพื้น จนยุบเข้าไปเป็นเหลี่ยม

ฮิเมะ หันไปมองจอห์น "วงนั้น???" ฮิเมะถามด้วยความ สงสัย "วงที่พึ่งจะตั้งขึ้นมาไง วง ที่ พวกลูกเศรษฐ๊ มันตั้งขึ้น และเอาเงิน ซื้อ นักดนตรี ฝีมือดีของแต่ละวงไปไงล่ะ" จอห์นเอ่ย "วงนั้น มัน ใช่วิธีสกปรก มาก.... ไม่มีความเข้าใจของดนตรีเลยสักนิด พี พูดและกำมือจนแน่น"

"แล้วเราจะเอายังไงดี" ฮิเมะเอ่ยถามทันที และในตอนนั้นพอร์ชก็เดินกลับไปมา "พอร์ชว่าไง?? เป้นยังไงบ้าง" ฮิเมะเอ่ยถามพอร์ช พอร์ชได้แต่ส่ายหน้า "มือกีต้าร์ Rhythm อย่าง ดอน ดันโดนซื้อไปซะแล้วนิ...." พีเอ่ย และชกพื้น "ฉันจะไป จัดการมัน..." พีเอ่ยและลุกขึ้น พอร์ช ยื่นมือบังเอาไว้"อย่า...." พอร์ชเอ่ย "ในเมือ เขาเป็นคนเลือก ก็ปล่อยเขาไป มันเป็นสิทธิ ของเขา" พอร์ชเอ่ย พร้อมกับเดินไปหยิบ กีต้าร์ของเขาขึ้นมาสะพาย

"ตอนนี้เราทำได้เพียง ซ้อมกันไป เท่าที่จะทำได้" พอร์ชเอ่ย พี หันไปมองพอร์ช และพยักหน้า "ลองกันสักตั้ง" พีเอ่ย และหยิบไมค์ขึ้นมา จอห์นยิ้มและ หยิบไม้กลองที่เขาโยนลงพื้นขึ้นมา "เอาละนะ... 3 2 1" จอห์นเอ่ย และตีไม้กลองให้จังหวะก่อนจะเริ่มซ้อมกันต่อ

หลังจากนั้น ตอนเลิกซ้อม พอร์ช และ จอห์น เดินออกจากห้องซ้อม และพบกับดอน ที่อยู่กับ วงใหม่ของเขา ".... ไง..." ดอน หันมาทักทาย พอร์ชและจอห์น

แต่พอร์ชและจอห์นเมินใส่เขา และเดินลงบันไดไป "พวกมันคงจะโกรธ ฉันแน่ๆ" ดอนเอ่ย "ช่างหัวพวกมันสิ... มันก็แค่ วง กระจอกๆ เท่านั้นเอง..." หัวหน้าวง เอ่ยขึ้น "เราจะต้องเอาชนะมันให้ได้ ไม่ว่าวิธีได้ก็ตาม" เขาเอ่ยต่อ

"บ้าซิบ..." พอร์ชเอ่ย และเตะ ขวด พลาสติกที่ตกอยู่ที่พื้นจนกระเด็นไปไกล จอห์นมองพอร์ช "ฉันเข้าใจนายดี" จอห์นเอ่ย "ฉันเจอบ่อย การ หักหลัง และทรยศ น่ะ..." จอห์นเอ่ย พอร์ชหันไปมองจอห์น "ก่อนหน้านี้ ตอน ม.ต้น ฉันก็เคยมีวง อีกวงนึง" จอห์นเอ่ย

[Flash Back ย้อนอดีต]

จอห์นเปิดประตูห้องซ้อม และเดินเข้าไปด้านใน

"โย่ว!" จอห์น ทักทาย เพื่อนในวงของเขา ตอนสมัย ม.ต้น


ตอนนั้นพวกเราตั้งใจว่าจะไปลงแข่งขัน การประกวด ระดับ เขตกัน เราซ้อมกันอย่างหนักทุกวัน

จนกระทั่ง...

"เฮ้ย!! นั่นแกจะทำอะไรวะ!!!" จอห์นตะโกน ใส่มือกีต้าร์ ที่ ทิ้งกีต้าร์ Spear Gladius-HT ลงกับพื้น และชกใส่หน้านักร้อง ที่ยัง ถือกีต้าร์ Lavish LPRS อยู่ อย่างจัง จนล้มทั้งยืน "วง สลั่วๆ อย่างงี้ ฉันไม่เห็นจำเป็นต้องอยู่ต่อเลยนิหว่า!!!" มือกีต้าร์เอ่ย และกระทืบ ลงไปที่ท้องของ นักร้องนำคนนั้นอีกครั้ง มือ เบส เองก็ โยนเบส ลงกับพื้น และเดินออกจากห้อง "ดู สิ เหลือ แค่แก กับ มัน จะไปกันได้สักกี่น้ำ....." มือกีต้าร์เอ่ย พร้อมกับก้มลงหยิบ กีต้าร์ของเขา ขึ้นมาใส่กระเป๋าและเดินออกจากห้องไป

กลับสู่ปัจจุบัน

จอห์นและพอร์ช ยืนรอรถเมล์กันอยู่ที่ป้าย

"ฉันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองในตอนนั้น นายรู้ไหม หมอนั่นน่ะ เป็นเพื่้อนสนิท กับฉันตั้งแต่ ประถม แต่มันกลับทิ้ง วงทีั่ฉัน และมันช่วยกันสร้างมา แถม ยังตัดฉันออกจาก ความเป้นเพื่อนของมันอย่างไม่ใส่ใจอะไรเลย ฉันสูญเสียทุกอย่าง ทั้ง วง ทั้ง เพื่อน เป็นเพราะ หมอนั่นคนเดียว" จอห์นพูด พอร์ชยืนมองจอห์น "แต่นายก็ยังคงรักดนตรีอยู่ใช่ไหมล่ะ??" พอร์ชเอ่ย

จอห์นหันไปมองพอร์ช "นั่นก็แสดงแล้วนิ ว่า เขาไม่ได้ ทำให้นายสูญเสียทุกอย่าง อย่างที่นายคิด" พอร์ชเอ่ย และยิ้ม "ดนตรี ของนาย มันยังคงอยู่ในหัวใจของนาย" พอร์ชเอ่ย และในตอนนั้นรถเมล์สายที่เขารอก็มาถึง "งั้นฉันไปก่อนนะ " พอร์ชเอ่ย และโบกมือลา ก่อนจะขึ้นรถเมล์ไป

จอห์น ยิ้ม "ไอหมอนี่ นี่... ฮะ ฮะ " จอห์นเอ่ย และหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง

ในวันต่อมา

ที่ห้องซ้อม พอร์ชเดินเข้าไปด้านในและต้องตกใจกับภาพที่เขาเห็น

ห้องนั่นเละไปหมด แอมป์ กลอง ทุกอย่างพัง ราบเป็นหน้ากลอง

ไมค์ ถูกตัดสายทิ้ง กีต้าร์ Telecaster ของโรงเรีัยนถูกหักคอ และตัดสายไฟ Pickup ออกหมด

"นี่มันอะไรกัน..." พอร์ชเอ่ย ด้านในห้องมี พี และจอห์น ตรวจความเสียหายอยู่"เป้นพวกนั้นแน่ๆ " พีเอ่ย จอห์นพยักหน้า

และในตอนนั้นฮิเมะก็เดินมาที่ห้องซ้อมพอดี "พอร์ชเป็นอะไรอ่ะ ทำไมไม่เข้าไป...." ฮิเมะเอ่ย และชะงักเมื่อเห็นสภาพห้องซ้อม "เราทำอะไรไม่ได้เลยหรอ" พอร์ชเอ่ย จอห์นหันไปมอง พอร์ช "ทำไม่ได้หรอก มันยัดเงิน ครู คนนุ่น คนนี้ จนไม่มีใครช่วยเหลือเราเลย" จอห์นเอ่ย "ใครว่าล่ะ??" มอสเอ่ยขึ้น และยืนอยู่ด้านหลังพอร์ช "เจ้ย!!!!!!!!!!!" พอร์ช อุทานด้วยความตกใจ "หวัดดี " มอสเอ่ย "วันหลังหัดให้สัญญาณ กันก่อนเด้!!!!" พอร์ชตะโกนด่าใส่มอส

" ' โทษทีๆ ฉันมาที่นี่ เพื่อบอกข่าวดี 2 อย่าง" มอสเอ่ย "ข่าวดี??" ทุกคนเอ่ยด้วยความสงสัย "ข่าวแล้ว พวกเราจะย้ายไปที่ห้องซ้อม ที่ ตึก 3 ที่นั่น มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลยนะ" มอสเอ่ย "แล้วมันต่างจากห้องนี้ตรงไหนไม่ทราบ" จอห์นเอ่ย "นั่นสินะ..." มอสเอ่ยและเกาหน้าของเขา เพื่อแก้เขิล "และข่าวดีข้อสอง" มอสเอ่ยต่อ "เราได้มือกีต้าร์ จากโรงเรียน มัธยมดนตรี คอนวิสชั่น ที่พึ่งย้ายมาโรงเรียนเรา มาร่วมวงแล้ว" มอสเอ่ย "นี่แกคิดจะทำอะไรก็ทำหรือไงฟะ!!" จอห์น และพี ตะโกนด่า

พอร์ชมองดูมอส "โรงเรียน คอนวิสชั่น นั่นมันโรงเรียน คู่อริเรานินา" พอร์ชคิดในใจ "แถม โรงเรียนนั้นเป็นโรงเรียนที่ บอสเรียนอยู่ด้วย"

มอส หันหลังไปมอง "เอาละ สมาชิกใหม่เรามาถึงแล้ว ขอต้อนรับ บอส!!!" พอร์ชถึงกับสะดุ้ง เืมื่อได้ยินเสียง เขา หันหลังไปมองทันที

ภาพที่เขาเห็นคือ บอส ยืนถือกล่องกีต้าร์ของเขาอยู่ที่ด้านหลัง ของเขา "โย่ว พอร์ช" บอสทักทายพอร์ช

บอสทักพอร์ช

บอส พอร์ช

พอร์ช บอส

WTF!!! จะบ้าตาย มึนๆ ~

"เห้ย!!!!!" สมาชิก ทั้ง วง อุทานเป็นเสียงเดียวกัน "อาจารย์ ไอหมอนี่เนี่ยนะ จะมาแทนไอ ดอน มันอ่ะ!!" จอห์น โวยวายเล็กน้อย เพราะไม่เชื่อในฝีมือของบอส

พอร์ชยิ้มที่มุมปาก "โอเค ตกลงครับ" "เห้ย!!!" จอห์น ตะโกน ขึ้น ก่อนจะลากพอร์ช ไปคุยด้านในห้องที่ถูกพัง จนเละ "เห้ย แกจะบ้าหรอ ไอหมอนั่น มันเป็นพวกโรงเรียน คู่อริเรานะ มันย้าย มาเพื่ออะไรเราก็ยังไม่รู้เลย" จอห์นพูด พอร์ชมองหน้าจอห์น และยิ้มให้ "ฉันเชื่อใจเขา เพราะเขาเป้นเพื่อนฉันไงล่ะ" พอร์ชเอ่ย ก่อนเอามือ ตีที่ไหล่ของจอห์นและหันกลับไป " อาจารย์ แล้วเมื่อไหร่จะไปห้องซ้อมกันล่ะ?? " พอร์ชเอ่ยถาม มอส ยิ้ม "เอาละตามมาเลย" เขาตอบและเดินนำวงไปยัง ตึก 3 ชั้น 2 ห้องที่ 1 ซึ่งเป็น ห้องซ้อมใหม่ของพวกเขา

เมื่อมาถึง ห้องซ้อม พวกเขาก็ไม่รีรอที่จะเปิดประตูเข้าไปด้านใน

ภายในนั้นมี อุปกรณ์ ต่างๆ เต็มไปหมด ห้องทาด้วยสีขาว สว่าง มีแอร์ขนาดใหญ่แบบติดเพดาน มี ทีวี LCD ตั้งแขวนไว้บนเพดาน

ตู้แอมป์ กีต้าร์ Marshall ทั้ง กลอง Yamaha OAK Custom ทั้งแอมป์ เบส Peavey ซึ่ง ทุกอย่างนั้นเป้นของใหม่ และ มีราคา สูงมาก

พวกเขาทุกคนตาเป็นประกาย "ห้องใหม่นี่มันสุดยอดไปเลย!!" พอร์ชเอ่ย "เอ่อ แล้วห้องตรงข้ามน่ะ เป็นห้องของครูเอง ไม่ต้องกลัว ปัญหา เรื่อง การทำลายข้าวของ อีกแล้วนะ" มอสเอ่ย พวกเขา พยักหน้า และยิ้ม "เอาละงั้นครูไปก่อนนะ" มอสเอ่ย และเดินออกจากห้องไป และปิดประตู

ในตอนนั้นเอง ที่พวกเขาหันไปมองบอส พร้อมกัน "เอาละ ไหนมาดู ฝีมือ ของแกหน่อยสิ" จอห์นเอ่ย พร้อมเดินไป นั่งประจำที่
บอส วาง กล่องกีต้าร์ ของเขาลงกับพื้น และเปิดมันออก เขาหยิบเอา Epiphone SG ของเขาออกมาจากกล่อง กีต้าร์และ ปิดกล่องลง

เขาสะพายมันที่ไหล่ และต่อแจ้ค เข้าที่ รูเสียบ แจ้ค และเริ่มดีด ทันที

พอร์ชยิ้ม และยืนมองบอส ส่วนคนอื่นๆ ดู ตะลึงและตกใจ กับฝีมือของบอส

ฮิเมะซึ่งยืนอยู่ข้างๆ พอร์ช เริ่มสะกิดตัวพอร์ช "นี่แน่ ใจนะว่าเขาจะสามารถเล่น กับพวกเราได้" ฮิเมะเอ่ยถาม อย่างกังวลเล็กน้อย พอร์ชหันไปมอง ฮิเมะ "ไม่ต้องกังวล หมอนี่ มันเก่ง" พอร์ชเอ่ยและยิ้ม "เอาละเริ่มซ้อมกันเถอะ!" พอร์ชเอ่ย และสะพายกีต้าร์ของเขา

เมื่อทุกคนพร้อม จอห์นก็ยกไม้กลองขึ้นเพื่อเตรียม ตีไม้กลองให้จังหวะ "เอาละซ้อมเพลง Plush กันนะ!!" จอห์นเอ่ย และตีให้จังหวะทันที "3 2 1"

และจอห์นก็เริ่มตี กลองของเขาลงไป ที่สแนร์ และ เริ่มไล่ ตี ทอมไป ทีละตัวก่อนจะฟาด ลงไปที่ แฉ ขนาด 18" และ 16" ของเขาลงไป

ก่อนที่ พอร์ช และบอส ดีด กีต้าร์ลงไปพร้อมกัน และ ฮิเมะก็เริ่มเล่น เบส

ย้อนกลับไป เมื่อต้นสัปดาห์

"เห้ย!!!"พี วิ่ง เข้ามาในห้องซ้อมพร้อมตะโกน ด้วยความเหนื่อยหอบ ในห้องซ้อมมีเพียงจอห์น ที่นั่งเซ็ต กลองอยู่"เป็นอะไรของแกฟะ" จอห์นเอ่ยด่า ขณะ เซ็ต กลองของเขา "หัวข้อ การประกวดมาแล้ว!" พีเอ่ย "หัวข้อ คืออะไรวะ" จอห์นพูดและ ขึ้นมา ทดสอบ สแนร์ของเขา "เพลง สากล ปี 80-90" พีตอบกลับ จอห์นได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้ม "งั้นหรอ?? ฉันมีเพลงดีๆ จะให้พวกนายฟัง" จอห์นเอ่ย พร้อมหยิบ IPhone ของเขาออกมา และเปิดเพลง ๆ นึงขึ้นมา

"เห้ยๆ เพลงนี้เพราะดีวะ" พีเอ่ยขึ้น เมื่อได้ฟังเพลงๆ นั้น "เพลงนี้ชื่อ Plush ของวง Stone Temple Pilots วงนี้ฉันได้ยินมาจากในเกมส์น่ะ" พีมองหน้า จอห์น "คนอย่างแกเล่นเกมส์เป็นด้วยหรอ " พีเอ่ย ก่อนจะโดนจอห์นตบหัวอย่างเต็มที่

ซึ่งเป็นตอนเดียวกับที่ พอร์ช และฮิเมะเดินเข้าห้องมาพอดี "เฮ้ พวกนายเล่นอะไรกันอ่ะ" พอร์ชเอ่ยถาม "เพลงที่เราจะเล่นในการประกวดรอบหน้าไง" จอห์นเอ่ย

กลับมายังปัจจุบันที่ห้องซ้อม  พอร์ช และ บอส ตีคอร์ดสุดท้ายลงไป และ เริ่มลดเสียงของกีต้าร์ลง ทุกคนซ้อมกันจนจบเพลง

"ยังฝีมือใช้ได้นี่หว่า บอส" พอร์ชเอ่ย "แก ดูสนิม เกาะไปนิดๆ นะ" บอสเอ่ย ทั้งสอง ยิ้ม และชนมือกัน

จอห์นลุกขึ้นยืน "เอาละ การประกวดจะเริ่มขึ้น สัปดาห์หน้า พวกเราต้องแก้เผ็ดพวก วงเศรษฐี นั่น ให้ได้" จอห์นเอ่ย

ทุกคนหันไปมอง จอห์น และยิ้ม "ได้เลย" พอร์ชเอ่ย

"งั้นเรามาซ้อมกันอีกรอบแล้วกัน" พอร์ชเอ่ย ทุกคนเห็นด้วย และ ก็เริ่มซ้อมกันต่อ จนเย็น

หลังเลิกซ้อมที่ป้ายรถเมล์ พอร์ช บอส และจอห์น ยืน อยู่ที่ป้ายรถเมล์ บอส และจอห์น ยืนมองหน้ากันแบบไม่ค่อยถูกชะตานัก "มองหน้าทำไมฟะ" จอห์นเอ่ยถาม "ไม่มีอะไร แค่ดูๆ แล้วหน้าตาแบบแก ไม่น่าจะมาเล่นดนตรีเลยสักนิด น่าจะเป็นพวกนักกีฬามากกว่า" บอสพูด จอห์นยิ้มและหัวเราะ หึ หึ  "ดนตรีมันไม่จำกัดอยู่ที่หน้า ตาหรอกเว้ย" จอห์น เอ่ย "อ๋อเหรอ" บอสพูด และทั้งสองก็สบตากัน ส่งกระแส จิตสู้กัน "เห้ยๆๆ พอๆๆ พวกแกเป็น แฮรี่ พอตเตอร์กันหรือไงฟะ มาส่งกระแสจิต สู้กันเนี่ย" พอร์ชเอ่ย และแยกทั้งสองออกจากกัน ทั้งสองยิ้ม "งั้นเรามาแข่งกันเรื่องดนตรีดีกว่าไหม?" บอสเอ่ย "น่าสนใจนิหว่า" จอห์นพูด
และทั้งสองก็ตีมือกัน "อย่าดีแต่พูดแล้วกันพวก" บอสเอ่ย "แกก็เหมือนกัน" จอห์นตอบ และทั้งสองก็เอาหน้าผากดันกัน พอร์ชทำหน้าหน่ายๆ "เห้อ ให้ตายสิฟะ" พอร์ชเอ่ย และในตอนนั้น รถเมล์สายที่ เขาและบอส จะขึ้นก็มาถึง "เห้ยบอส รถมาแล้วไปกันเถอะ " พอร์ชเอ่ย และลาก คอบอสขึ้นรถไป "เจอกันพรุ่งนี้ จอห์น" พอร์ชบอกลา จอห์น "โ้อ้!!" จอห์นเอ่ย และยืน รอรถเมล์ต่อ แต่ในตอนนั้นเอง

 เอี้ยดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!! "หือ?" จอห์นหันไปตามเสียง ที่ดังขึ้น

โครม!!!!!!!!!!!!!

ที่โรงพยาบาล
"แฮ่กๆ!!" พอร์ช และบอส วิ่งไปยังห้องฉุกเฉินทันทีหลังได้รับโทรศัพท์จากมอส

ทั้งสองดูเหนื่อยหอบ และดูตกใจ "จอห์นอยู่ไหน??" พอร์ชเอ่ยถาม ฮิเมะ และพี ที่นั่งอยู่ส่ายหน้า "หมายความว่าไงกันที่ส่ายหน้าน่ัะ!!" พอร์ชตะโกนถาม "เขาไม่รอด...." ฮิเมะเอ่ย "สมองได้รับการกระทบกระเทือน อย่างแรงจนสมองบวม" ฮิเมะเอ่ยและร้องไห้ พีได้แต่นั่ง ก้มหน้า มอสซึ่ง เดินเข้ามา หลังจากออกไปสูบบุหรี่ ด้านนอก ก็เข้ามากอดคอ พอร์ช และบอส "เขาจากเราไปแล้ว...." มอสเอ่ย พอร์ชถึงกับตกใจกับสิ่งที่เขาได้ยิน "ไม่จริงน่า!!!" พอร์ชเอ่ย ก่อนจะปัีดมือของมอส และหันไปมอง มอส "ไม่จริงใช่ไหม?" พอร์ชเอ่ยถาม มอส  มอสก้มหน้า "มันเป้นเรื่องจริง....." มอสเอ่ย พอร์ช ค่อยๆ เดินถอยหลังมาและเดินออกไปจากที่นั่น ทันที "พอร์ช..." บอสเอ่ยและวิ่งตามพอร์ชไป "ฮิเมะ เธอออกไปดูพอร์ชด้วยสิ" มอสเอ่ย  ฮิเมะพยักหน้า และวิ่งตามไป

มอสเดินไปที่ พีซึ่งนั่ง ก้มหน้าอยู่ "พี..." มอสเรียกพี "ครับ..." พีตอบกลับเบาๆ "ถ้าเธอเสียใจ เธอก็อย่าเก็บมันเอาไว้... ปล่อยมันออกมาเถอะ น้ำตาของลูกผู้ชาย น่ะ ถ้าหลั่งให้เพื่อนรัก นั่น น่ะแหละคือสิ่งเหมาะสมอย่างนึงที่จะหลั่งออกมา " มอสเอ่ยบอก พีค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในหน้าของเขาเต็มไปด้วย น้ำตา " 'จารย์ จอห์นมันผิดอะไร....ทำไมมันต้องจากพวกเราไปด้วย" พีเอ่ยถามมอส ทั้งน้ำตา และ ร้องไห้ออกมา มอสมองดูพี ที่ ร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ

"ครูก็ไม่รู้" มอสเอ่ยตอบ

ทีนอกโรงพยาบาล พอร์ช นั่ง กอดเข่าอยู่ที่บันไดหน้า โรงพยาบาล และร้องไห้ออกมา บอส และฮิเมะที่ตาม ออกมาก็ค่อยๆ เดินไปนั่งที่ข้างๆ พอร์ช "เฮ้.... พอร์ชแกเป็นอะไรไหม" บอสเอ่ยถาม "หมอนั่น.... มันไม่น่ารีบด่วนจากไปเลย...." พอร์ชเอ่ย ทั้งน้ำตา "คนเรา ถึงเวลา ก็ต้องตาย ไม่มีใครเลี่ยงได้หรอก" บอสเอ่ย "แกไม่เข้าใจหรอกว่ามันรู้สึกยังไง เวลาเพื่อนเรา ตายไปน่ะ!!" พอร์ชเอ่ยและลุกขึ้น "ทำไมฉันจะไม่เข้าใจล่ะ??" บอสเอ่ยและลุกขึ้น ทั้งสองมองหน้ากัน "นี่ ทั้งสองคน เลิก จ้องหน้าหาเรื่องกันได้แล้ว นี่ไม่ใช่เวลาจะมาทะเลาะกันนะ" ฮิเมะเอ่ย "ก็จริงอย่างที่เธอพูดนะ" บอสเอ่ย พอร์ชเองก็เห็นด้วย และทั้งสองก็นั่งลง "แล้วจะเอายังไงดี" พอร์ชเอ่ย "เอ่อ พอร์ช ฉันมีเรื่องจะบอกแก" บอสเอ่ยต่อ พอร์ชหันไปมองหน้าบอส "โอม ออฟ แบงค์ เต้ เองก็ย้าย มาที่โรงเรียนของเราแล้ว" บอสเอ่ยบอก พอร์ชหันไปมอง บอส "พวกนั้น มันรู้เรื่องที่แกอยู่โรงเรียน นี้ พวกนั้นก็เลย ตามมาไงล่ะ" บอสเอ่ย

"วง Trek จะกลับมารวมตัวใหม่ในชื่อ Project Destiny แล้วละ" บอสเอ่ยและยิ้ม "ไม่... เราจะไม่ใช้ชื่อ Project Destiny" พอร์ชเอ่ย "เราจะใช้ชื่อใหม่"พอร์ชเอ่ยต่อ "แล้วแกจะตั้งชื่อว่าอะไรวะ" บอสเอ่ยถาม พอร์ชยืนขึ้น "วงของเรา สามารถกลับมารวมกัน ได้อีกครั้งก็เพราะ พระเจ้า บันดาล วง Project Destiny ที่สามารถ รวมกันได้ก็เพราะพระเจ้า บันดาล พวกเรา อยู่ต่อได้เพราะ ลมหายใจ..." พอร์ช พูดเอ่ยออกมา ทำเอาบอส และฮิเมะ ทำหน้า งงใส่ "ฉันคิดชื่อ ออกแล้ว......" "God Breath" พอร์ชเอ่ย