ต้องขออภัยด้วย นิยาย เรื่องเก่า ดันเผลอลบ Notepad ทิ้งไป เลยหมด Idea แต่งต่อ = =  ขอขึ้นเรื่องใหม่เลยแล้วกันนะครับ

ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย  :-[




เมื่อ สงครามโลกครั้งที่สอง   จาก หน้าประวัติศาสตร์นับ ร้อย ต่างบอกกล่าว เพียงว่า ผู้นำของ นาซี ฆ่าตัวตาย ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945
บ้างก็ว่า ถูกลอบสังหาร แต่ท้ายที่สุด ก็กลับหา ร่างของ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ไม่พบ  แต่หากว่า ทฤษฏี การตายของฮิตเลอรืนั้นผิดทั้งสองอย่างล่ะ??

หาก ในวันนั้น ฮิตเลอร์ไม่ได้ถูกฆ่าตายล่ะ??

แต่มีการ ทดลอง เครื่อง ข้ามเวลา สำเร็จล่ะ?

แล้วหากว่า ในช่วงเวลาที่คุณอยู่นั้น กลายเป็นช่วง สงครามโลก อีกครั้งหนึ่งล่ะ??

คุณคิดว่า คุณจะทำอย่างไร ??

จะลุกขึ้นสู้  หรือ  นอนรอความตาย??

แนวนิยาย

ไซไฟ   แอ็คชั่น


อาวุธภายในนิยาย

M16A4


XM8


MP5


_________
ปืนพก
Berreta M9

Colt M1911


สำหรับผู้ที่อ่านแล้วช่วยๆ คอมเม้นต์กันหน่อยนะครับจะได้เอาไปปรับปรุงแก้ไข  

30 เมษายน ค.ศ. 1945

ตูม! เสียงของลูกระเบิดที่ตกลงมาจาก ฟากฟ้า กระทบกับ พื้นดิน และ ระเบิดกระจายออกเป็นวงกว้าง

เศษ กระจก เศษ อิฐ และ เศษ หิน กระจายออกเป็นชิ้นเล็กๆ ตาม ถนน ของประเทศ เยอรมัน

ภายใต้พื้นดินของ เมือง เบอร์ลิน

เป็นที่ตั้งของ หลุมหลบภัย เบอร์ลิน

ในนั้นเป็นห้อง กว้่าง ยาว เต็มไปด้วย ซากของเครื่องบินรบ และทหารอีกจำนวนหนึ่ง

ครืนนนน...

 เศษ ผง ของ อิฐ ที่เกิดจากแรงสั่นสะเทือน ร่วงโรย ลงมายังพื้นที่ทำจาก คอนกรีต

เหล่าทหาร จ้องมองดูเศษ ผง นั่น พร้อมจิตใจที่สิ้นหวัง ภายในใจของพวกเขานั้น คิดอยู่เพียงว่า "เราแพ้สงครามแล้ว"  และทำใบหน้า เศร้าสร้อย หดหู่

ชายร่างใหญ่ ไว้หนวดบนริมฝีปากบน สายตาเต็มไปด้วยความกังวล ผมสั้นบาง  นามว่า  อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งเป็นผู้นำของเหล่า นาซี
มองไปยังเหล่าทหารที่สิ้นหวังและหมดกำลังใจต่อสู้  เขาถอนหายใจเบาๆ และ เข้าไปยังห้องส่วนตัวของเขา

ภายในนั้นมีหญิงงามนางหนึ่งนามว่า   อีวา บราวน์  ซึ่งเป็นภรรยา ของเขา

ภายในมือของ อีวา  บราวน์ถือ แก้วเปล่าใบหนึ่งไว้ ภายในมี ของเหลว สี น้ำตาล อยู่ตามก้นแก้ว

ฮิตเลอร์มองไปยังแก้วที่ว่างเปล่านั้นแล้วเอ่ยถาม " อีวา เธอดื่มอะไรน่ะ?" เขาเอ่ยถาม

"ไว้เจอกันชาติหน้านะ ฮิตเลอร์" เธอเอ่ยขึ้น และ เริ่มมีอาการชัก อย่างรุนแรง ตาของเธอเบิกโพลง เลือดเริ่มออกจาก ทาง ตา หู จมูก ปากของเธอ เช่นเดียวกับน้ำลายที่เริ่ม ฟูมออกจาก ปากของเธอ

ร่างของเธอเกร็งไปทั้งตัว จนเหมือน หู่นไม้ที่สั่นไปมา

ฮิตเลอร์ จ้องมองด้วยความตกใจ และ พยายามเข้าไปช่วย อีวา

แต๋ในเวลาเพียงไม่นาน เธอก็หยุดชัก ตาของเธอ เลื่อนลอย ชีพจรของเธอดับลง หัวใจหยุดเต้น เลือดไหลนองเต็มพื้น

พร้อมแก้วภายในมือที่เธอบีบจนแตกในตอนชัก

ด้วยความเศร้า ฮิตเลอร์ จึงกลั้นน้ำตาของตนไว้ไม่อยู่ มันไหลออกมาจากดวงตาของเขา ไหลลงมาตามใบหน้าของเขา

เขาหันไปมองกระจก เห็นใบหน้าของตัวเอง  ช่างดูน่าสมเพศ ยิ่งนัก

เขาเหลือบมอง ปืน Luger สีดำ มัน ของเขา ภายในกระจก

เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมัน

และค่อยๆ ยกแขนที่จับปืนจนแน่น  พร้อม นิ้วที่อยู่ที่ไกปืน เตรียม ยิงได้ทันที ไปที่ ขมับ ของเขา เขาเอาปากกระบอกปืนจ่อไปที่ขมับของเขาเอง

และเริ่มหลับตาลง และ เอ่ยเบาๆ กับตัวเองว่า "ทุกๆ สิ่ง จบลงแล้ว" และเริ่มเกร็งนิ้วเตรียมลั่นไก

ภายในเสี่ยววินาทีของความเป็นความตาย ได้เกิดแสงประหลาด สว่างขึ้นใจกลางห้องของ ฮิตเลอร์ ฮิลเลอร์เปิดตามองไปยังแสงสว่างนั้นมี ชายสองคน สวมชุดสีขาว ที่เต็มไปด้วย สายต่างๆ โยงไป มา คล้ายชุดนักบิน อวกาศ

ชายชุดสีขาวด้านซ้าย หันไปยัง ชายชุดสีขาวด้านขวา

แล้ว เอ่ยว่า "นี่แหละ คือท่านผู้นำ" เมื่อเอ่ยเสร็จ ทั้งสองก็วิ่งเข้าไปประครองตัว ของ ฮิตเลอร์ขึ้น และเดินกลับเข้าไปยัง แสงสว่างนั้น และแสงนั้นก็ดับลง

ปั้ง! เสีัยงของปืน Lugar ที่ตกลงยัง พื้น และ เกิดการ ระเบิดของดินปืนภายในกระบอกดังขึ้น

เหล่าทหาร นาซีวิ่งเข้าไปในห้องของ ฮิตเลอร์ แต่ไม่พบ ใครนอกจากร่างไร้วิญญาณของ อีวา

ปัจจุบัน 21 ธันวาคม ค.ศ.2012 เวลา 20:12 น.

ทางตอนเหนือของเมือง Marituba ประเทศบราซิล

ณ ร้านเหล้าภายในเมือง Marituba

แกร้ง

เสียงชายผิวสี คนหนึ่ง เดิน โซเซ ออกจากร้านเหล้ามือข้างซ้ายถือขวดเหล้า อีกข้าง ดันกำแพง ตึกเอาไป

เขาค่อยๆ เดินไปตาม ถนน เสื้อสีขาว ที่หลุดรุ้ยของเขาสภาพไม่ต่าง จากขอทาน นัก กางเกง สีดำเหมือนพนักงานบริษัท

เขาเดินไปตามทาง พร้อมซดเหล้าเข้าไปอีกหนึ่งอึกใหญ่ๆ ก่อนที่เขาจะมองขึ้นไปบน ฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ระยิบระยับ

แต่ ด้วยความเมา ทำให้จู่ๆ เขาก็หงายท้องลงไปนอนกองกับพื้นซะอย่างงั้น

ขวดเหล้า กระเด็นหลุดจากมือของเขา ไปตกแตกอยู่ไกลๆ

"โอย......" ชายผิวสี ร้องออกมาด้วยความเจ็บ

เขาค่อยๆ ลุกขึ้น และในขณะที่เขาลุกขึ้นนั้น เขาก็ปัด กางเกงเขาไปด้วย

แต่ในตอนที่เขากำลัง ปัดเนื้อปัดตัวอยู่นั่นเอง ได้เกิดแสง ประหลาด สีขาวสว่างขึ้นที่ บนฟ้า

เขาค่อย ๆ มองขึ้นไปบนฟ้า และจ้องมองแสงนั้น อย่างสงสัย

"นั่~น มันอะไร ว้~~ะ" เขา พูดด้วยเสียงที่ลากยาว เพราะความเมา

และ แสงนั้นก็ตกลงมายังพื้นดิน ไม่ห่างจากจุดที่เขายืนมากนั้น

และได้เกิดแรงลม พร้อมแรงระเบิด ขนาด ยักษ์ ขึ้นร่างของชายผิวสีกระเด็กปลิว ตามแรงลม เหมือนกระดาษ

เช่นเดียวกับ เศษ หิน เศษอิฐ  เศษกระจกของตึกที่แตก และ หลุดออกมา จากตึก

และลอยไปทางเดียวกับ ชายผิวสี

และได้เกิดการระเบิดขนาดใหญ่ขึ้น เปลวไฟ จากจุดที่ระเบิด ค่อยๆ กระจายออกเป็นวงกว้าง ควันรูปดอกเห็ด ขนาดใหญ่สูงจากพื้นดินสูงกว่าตึกในเมืองนั้น หลายเท่าสูงขึ้นไปบนฟ้า จนเห็นไปได้ไกลนับหลายกิโลเมตร

ชายผิวสี ที่เต็มไปด้วยบาดแผล จากเศษหิน และ กระจกที่ทิ่ม ตามร่างกาย ค่อยๆ ลุกขึ้นมองดูกลุ่มควันดอกเห็ดขนาดใหญ่นั้น ก่อนจะ ค่อยๆ ลุกขึ้น อย่างช้าๆ เสื้อผ้าของเขา ขาดหลุดรุ้ย ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด และบาดแผล

เขาค่อยๆ เดินออกมากลางถนน และในตอนนั้นเอง จู่ๆ เขาก็ค่อยๆ ไอ ออกมาเป็นเลือด  ตาของเขามีเลือดไหลออกมา เช่นเดียวกับ หูและ จมูกของเขา

อั้ก.......

ในใจของเขา คิดเพียงว่า อาจเป็นเพราะ บาดแผล แต่จริงๆ แล้วนั้น มันไม่ใช่

สิ่งที่ทำให้เขา สำลักออกมาเป็นเลือด นั้นจริงๆ แล้วคือสารเคมี จากการระเบิด ที่กระจายไปตามแรงลม นั้นเอง

แต่ ชายผิวสียังไม่รู้ตัว เขาค่อยๆ ลุกขึ้น และเดินต่อไป เขามองดูมือ ของเขา ซึ่งจากที่เป็นสีออกน้ำตาล ในตอนนี้มันเริ่มกลายเป็นสีออกคล้ำๆ จ่ำๆ เหมือนแผล ฟกซ้ำ  แต่มันเป็นไปทั้งตัวของเขา เขาเดินไปได้อีกเพียงเล็กน้อยและร่างของเขาก็ล้มลงไปกับพื้นลมหายใจของเขา แผ่วเบาลงๆ ก่อนจะ หมดลมหายใจไป

USA , Michigan

13.07น.

ใต้แสงแดดยามบ่าย สว่างใสไปทั่วทั้งฟ้า ต้นหญ้าพริ้วตาม แรงลมที่พัดเบาๆ

ชายแก่ อายุ ราวๆ 50 ปี ไว้หนวดเครา บางๆ สวมหมวกที่ทรง Cowboy สีน้ำตาลเข้ม สวมชุด สีน้ำตาล และ เสื้อกั้ก สีเข้ม

กางเกงยีน ขายาว สีน้ำเงินเข้ม มีสีน้ำตาลตรงปลาย ขี่ม้า สีน้ำตาล อยู่ภายในไร่ที่เต็มไปด้วยหญ้าสุดลูกหูลูกตา

เขาสูดกลิ่น ธรรมชาติอย่างเต็มปอดพร้อมยิ้ม ที่มุมปาก พราง ควบม้า กลับไปที่คอกอย่างช้าๆ

"ปู่ครับ!"เด็กน้อยวัยประมาณ 10 ขวบ สวมเสื้อยืดสีขาว แขนสั้น  กางเกงยีนส์ สีน้ำเงินทรง 3 ส่วนวิ่งออกมาจาก บ้านหลังเล็กที่ทำจากไม้ สีเหลือง หลังคาสีแดงอิฐ ซึ่งห่างจากคอกม้าเพียงเล็กน้อย

พร้อมตะโกนเรียกชายแก่ในชุด Cowboy

ชายแก่หันไปมองพร้อมยิ้มให้ หลานชายของเขาก่อนจะหยุดม้า เพื่อฟังหลานซึ่งกำลังวิ่งมา

เด็กน้อยวิ่งมาถึง ในสภาพที่เหนื่อยหอบ "อ้าวๆ มาร์คัส รีบร้อนอะไรอย่างนั้น ล่ะ ไอหลานรัก" ชายแก่พูดพร้อมยิ้มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสุข

"ปู่ครับ เมื่อตะกี้วิทยุบอกว่า มีพายุ ถล่ม Brazil น่ะครับ" เด็กน้อยเอ่ย

ปู่ทำหน้าสงสัย เล็กน้อย "แล้ว มีอะไร หรือ??" ปู่เอ่ยถาม

"ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่อยากให้ปู่รู้ไว้" เด็กน้อย ตอบ ก่อนวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน

ชายแก่ยิ้มเล็กน้อย แล้วจ้องมองเด็กน้อยวิ่งกลับเข้าบ้าน หลังเล็กๆ ของเขา

เขาหัวเราะ หึ หึ เบาๆ แล้วควบม้ากลับเข้าไปในคอก

ชายแก่ลงจากม้า และ ค่อยๆ จูง ม้ากลับเข้าไปภายใน คอกม้าที่ทำจากไม้ ภายในเต็มไปด้วยฟาง สีเหลือง อมน้ำตาล

มีไม้กั้นอยู่ ในคอกนั้นมีม้าอยู่ประมาณ 2-3 ตัว

ชายแก่พาม้า ของเขา เข้าไปหลังที่กั้นไม้ที่ว่างอยู่ก่อนจะล้อคเอาไว้

และเขาก็เดินออกมาจากคอกม้า และเดินเข้าไปภายในบ้าน

เมื่อเขาปิดประตูสีน้ำตาลแดง จนสนิท เขาก็หันไปมอง หลานชายของเขา ซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้

"มาร์คัส หลานอยากกินอะไร หรือ?" ชายแก่ถาม

เด็กน้อย หันกลับไปมองชายแก่ "อะไรก็ได้ครับ" เด็กน้อยตอบด้วยเสียง ที่ไร้เดียงสา

ชายแก่ยิ้ม และเดินเข้าไปในครัว

พร้อมหยิบ ไส้กรอกออกมาจากตู้เย็น 4-5 เส้น

และวางไว้บนโต้ะ เพื่อจัดเตรียมของ

แต่ เขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเขาได้ยินเสียง ม้าภายในคอกร้อง กัน

"เกิดอะไรขึ้นนะ ? ม้าถึงดูตกใจจัง" ชายแก่เอ่ย และเดินไปที่ประตู

"มาร์คัส เดียวปู่มานะ ไปดูม้าหน่อย" ชายแก่บอกหลานชาย เด็กน้อยพยักหน้าเล็กน้อย และ เปิดวิทยุ ฟัง

[ข่าวด่วน : มีการตรวจพบวัตถุ ประหลาด วิ่งอยู่เหนือเมือง Michigan ตอนนี้พวกเรากำลังจับตาดูมันอยู่ มันดูเหมือน จรวด ที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง มันกำลังจะตกลงพื้นแล้ว......... ซ่า ซ่า...]

ชายแก่เข้าไปภายในคอก เขาพบว่า ม้ากำลังแตกตื่นกันอย่างมาก

"โว้ว โว้ว ใจเย็น เพื่อนยาก เป็นอะไรไปล่ะนั่น" ชายแก่เอ่ย พร้อมยกมือขึ้นป้องไว้

และ เขาได้มองไปเห็นแสงประหลาด พุ่งตกลงพื้น และ เปรงแสงออก

"นั่นมันอะไรกัน......"

และ แรงลมก็พัดพา สารพิษ เป็นละอองเล็กๆ ลอยตามลมมา

ต้นไม้ต่างค่อยๆ ดูเหี่ยวเฉา

ชายแก่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งไปภายในบ้าน

"มาร์คัส!!! ตามปู่มา" ชายแก่เอ่ย และวิ่งเข้าไปหาหลาน และอุ้มตัว หลานของเขาไว้ และวิ่งออกมาจากบ้านอีกครั้ง เขาพบว่า ตรงจุดที่ระเบิดนั้น แตกออกเป็นรูปดอกเห็ด

"โอ้ให้ตายเถอะ!!" ชายแก่ พูด และ วิ่งไปที่ ประตูเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ข้างบ้าน

ชายแก่ เปิดประตูขึ้น และ นำหลานลงไป " มาร์คัส ลงไปในห้องใต้ดินเร็ว" ชายแก่พูด

เด็กน้อยค่อยๆ ปีนลงมาตามบันไดไม้ ชายแก่หันกลับไปมอง และ เห็นแรงลมที่พัดโดนต้นไม้ที่อยู่ตรงหน้าเขา และมันค่อยๆ เหี่ยวเฉาลง

"นี่มันอะไรกัน!!~" ชายแก่พูด และ ปิดประตู ที่ทำจากไม้ ลง ดังปั้ง!!

...........

USA ,NY

13.53 น.

[ เมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา ได้เกิดเหตุ ระเบิดครั้งใหญ่ขึ้นที่ Michigan ยังไม่ทราบจำนวนผู้เสียชีวิต ล่าสุดทาง กระทรวงกลาโหม ได้ออกมาประนามการกระทำของผู้ก่อการร้ายว่า เป็นพวกไม่มีความเป็นมนุษย์ ในขณะเดียวกันกับที่ Brazil ซึ่งก่อนหน้านี้มีข่าวว่าเป็นพายุลูกใหญ่ แต่เมื่อส่งทีมงานของเราไปที่ Brazil กลับพบว่าไม่ใช่พายุแต่เป็นการระเบิดของ จรวด ที่ใกล้เคียงกับที่ Michigan ...... ]

เสียงข่าวจาก TV หน้าร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าจอขนาด 21 นิ้ว จอแบน เล็กๆ ที่ติดกัน อยู่หลายๆ เครื่องพร้อมทั้งมีป้ายราคา ติดอยู่ในราคาที่แตกต่างกัน

ผู้คนจำนวนหนึ่งมุงดูข่าวจากหน้าร้านเล็กๆ สีเขียวออกฟ้าๆ นั้น

เจ้าของร้านที่นั่งอยู่ด้านในร้านก็นั่งดู ข่าวนั้นเช่นเดียวกัน

"ฉันว่าไอคนที่มันทำอย่างนี้มันต้องเป็นพวก อีรักแน่ๆ เลยวะ" ชายเจ้าของร้านร่างอ้วนผมบาง เอ่ยขึ้นพร้อมทั้งหันไปมองลูกค้า ที่เป็นลูกครึ่งเอเชีย ร่างผอม ที่อยู่ข้างๆ เขา

ลูกค้าคนนั้นพยักหน้า และหันไปดูข่าวต่อ

ในขณะเดียวกันนั้นภายนอกร้านบนถนน มีรถบัสที่ขน นักเรียนมาเต็มทั้งคันรถซึ่งกำลังขับกลับจากที่ทัศนศึกษา และกำลังจะกลับไปถึงโรงเรียน

ภายในรถเต็มไปด้วยนักเรียน มัธยมฯ ทั้งชายและหญิง ที่กำลังนั่งพูดคุย และ หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน บ้างก็นั่งหลับโดยเอาหัวพิงกับขอบกระจก

บ้างก็นั่งฟังเพลง และอ่านหนังสือ Comic ไปด้วย

แต่หนึ่งในจำนวนนั้นมีหนุ่มผมสั้นสีน้ำตาล ดวงตาสีน้ำฟ้าร่างเล็ก ผอม สวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบสีดำเชือกผูกรองเท้าสีขาว นาฬิกาข้อมือสายของนาฬิกาเป็นสีดำทำจากผ้า ซึ่ง กำลัีงนั่งเล่น เกมส์บน Notebook ซึ่งเป็นเกมส์ แนว FPS อยู่เขาสวมหูฟังอันเล็กๆ ที่ต่อเข้ากับตัวเครื่อง Notebook นั้น

มือข้างหนึ่งของเขาจับเมาส์ไร้สาย ซึ่งบางไว้บนกองหนังสือที่มีปกแข็ง พอที่จะเอาไปขว้างใส่หัวใครสักคนจนแตกได้

อีกข้างกดปุ่มบน Keyboard ที่ติดอยู่บน notebook อย่างคล่องแคล่ว

เขาสะบัดเมาส์ไปมาอย่างรวดเร็ว และ ยิงใส่ศัตรูภายในเกมส์อย่างแม่นยำ

แต่ความสนุกของเขา กลับปลุกเพื่อนของเขาซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งเป็นชายผิวดำ ผมสั้นเกือบโล้น เสื้อ แขนยามสีดำ มีลายขีดสีขาวคาดระหว่างลำตัว

สวมกางเกงยีนต์สีน้ำเงินรองเท้าผ้าใบสีน้ำตาล ที่กำลังหลับอย่่างสบายจนตื่นขึ้นมา

ชายผิวดำหันไปมองเด็กหนุ่มที่นั่งเล่นเกมส์อยู่นั้น และสะกิดเรียกเขา "เกร็ก แกช่วยเบาเสียงหน่อยได้ไหมวะ คนจะนอน" ก่อนจะพูดขอร้อง

เกร็กเด็กหนุ่มหันกลับมามอง แอนโทนี่ บราว เพื่อนของเขาซึ่งสะกิดเรียกเขา ก่อนจะใช้นิ้วเลื่อนปรับเสียงให้เบาลง และหันกลับไปเล่นต่อ

"เอาละนักเรียนทั้งหลายเรากำลังจะถึง โรงเรียน และ ตรวจดูของๆ ตัวเองให้ดีนะ ถ้าหายขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบนะขอบอก..." คนขับที่เป็นชายร่างอ้วนสวมเครื่องแบบสีฟ้ากางเกงสีน้ำเงินพูดขึ้นผ่านลำโพงเอ่ยบอกนักเรียนในคันรถนั้น

และเขาก็ค่อยๆ หักเลี้ยวเพื่อที่จะขับเข้าไปที่โรงเรียนของพวกเขา

แต่ในขณะที่เขาหักเลี้ยวไปนั้นเอง

ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!

รถเก๋งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาได้ระเบิดขึ้นจากหัวจรวดขนาดเล็ก RPG

ที่พุ่งมาจากปากกระบอกปืนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของโรงเรียนของเขา

เด็กนักเรียนภายในรถตกใจและ ก้มลงหมอลงกับพื้น

"ไอเกร็ก ฉันบอกนายแล้วใช้ไหมให้ลดเสียง!!!" แอนโทนี่โวยวาย แล้ว ลืมตาขึ้นมาก่อนจะหันไปหา เกร็ก

แต่ ตอนนี้เกร็กก้มตัวหลบลงไปที่พื้นแล้ว

แอนโทนี่มองไำปที่ notebook ของเกร็ก มันปิดอยู่ ทำให้เขา เริ่มสงสัยว่า แล้วเสียงมันมาจากไหนวะ

ในขณะที่เขาสงสัยนั้นเองได้เกิดเสียงระเบิดขึ้นอีกครั้งที่ด้านหลังพวกเขา

พวกนักเรียนเริ่มแตกตื่นและ ทุบกระจกรถจนแตกและวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น

เกร็ก คว้า  Notebook ของเขาใส่ลงไปในกระเป๋าสะพายของเขา และ วิ่งลงจากรถทางกระจกทันที แอนโทนี่เองก็ตามมาติดๆ

เกร็กซึ่งตื่นตกใจอยู่จนพูดไม่เป็นภาษา"นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไม อะไร บ้าซิบ!!!!!!" ผลั้ว!!!!

เสียงหมัดของแอนโทนี่ พุ่งเข้ากระแทกหน้าของเกร็กอย่างจังจน เกร็กล้มลง

"ตั้งสติหน่อยสิวะ! เอาละลุกขึ้นเร็ว เราต้องหนีแล้ว" แอนโทนี่ตะคอก เกร็ก เช็ดเลือดที่มุมปากของเขา และเริ่มวิ่งทันที

พวกเขาิวิ่งเข้าไปภายในโรงเรียน

"รีบเข้าไปในตึก!!" แอนโทนี่ตะโกนบอก และ กำลังจะวิ่งเข้าไปภายในโรงเรียน แต่ เมื่อเขากำลังใกล้จะเข้าไปด้านในนั้น เอง

ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงระเบิดดังติดๆ กันดังสนั่น ตัวตึกเรียนค่อยๆ ถล่มลงฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

แอนโทนี่และเกร็ก กระเด็นออกมาตามแรงระเบิดแต่ยังพอมีแรงลุกขึ้นยืนได้

พวกเขามองขึ้นไปบนฟ้า ซึ่งมืดมิดไปด้วยเงาบางอย่าง

พวกเขาเห้นเรือเหาะ บอลลูน ขนาดใหญ่ลอยอยู่บนหัวพวกเขาและมีเครื่องบินรบขนาดเล็ก บินอยู่เต็มน่านฟ้า

"นั่นมันอะไรวะ!!!" แอนโทนี่เอ่ย

"สงคราม........." เกร็กเอ่ย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แอนโทนี่ก็ถึงก็น่าซีดเป็นไก่ต้ม
มือของเขาเริ่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

หัวใจของเขาเต้น ระรัว เหมือนมีคนยิงปืนกลอยู่ภายในตัวเขา

เกร็กสะกิดแอนโทนี่เล็กน้อย ก่อนที่จะ กระดิกนิ้ว แล้วให้ แอนโทนี่ตามเขาไป

เกร็กวิ่งมาหลบที่หลังถังขยะสีเขียวเป็นทรงเหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ภายในเต็มไปด้วยขยะ

ที่พื้นมีน้ำ ที่ไหลออกมาจากถังขยะนั้น กลิ่นสุดจะบรรยาย

เกร็ก กางแขน แล้วดันแอนโทนี่ติดกับกำแพงจนชิดก่อนที่จะเอาอีกมือ ขึ้นมาและชูนิ้วชี้ขึ้นมา เพื่อส่งสัญญาณประมาณว่า "เงียบๆ"

ก่อนที่ เขาจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งสูงมองผ่านถังขยะจากด้านบน เขาพบว่ามีทหาร สองนายกำลังเดินมาทางเขา พวกมันสวมเสื้อลายพรางสี เทาปนดำ แขนยาวจนถึงมือ ที่ถูกหุ้มด้วยถุงมือที่ทำจากผ้าสีดำ หนา กางเกงลายพรางสี เทาปนดำเช่นเดียวกับเสื้อ

สวมหน้ากากกันแก็สพิษสีดำที่คลุมไปทั้งหน้า สวมหมวกเหล็กที่หุ้มตั้งแต่ หัวจนถึงคาง

ในมือของทหารทั้งสอง ถือ Xm8 สีเทา

เกร็กนั่งลงมา และหันไปทางแอนโทนี่

"เดียวพอพวกมันเดินผ่านหน้าเรา ออกไปจัดการพวกมันเลยนะ!" เกร็กเอ่ยขึ้น ส่วนแอนโทนี่ ทำหน้าตาตกใจเต็มที่ ก่อนจะเอ่ยตอบ

"แล้วพวกมันมีปืนนะเห้ย!"   เกร็กได้ยินเช่นนั้นก็มองไปรอบๆ ตัวเขา เขาพบไม้หน้าสามถูกทิ้งไว้ตรงนั้น หลายท่อน บางท่อนก็มีลอยถูกปลวกกัดแทะส่วนบางอันก็ มีรอยแตกออกและเต็มไปด้วยเซี่ยน ไม้พวกนี้มาจากการซ่อมตึกเรียนและไม้มันเหลือจึงนำมาทิ้ง

เกร็กเห็นไม้พวกนั้นก็ปิ้งไอเดีย

เขาค่อยๆ หยิบไม้อย่างเบาที่สุดแอนโทนี่ก็เช่นกัน

แต่เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้งพวกเขา

แอนโทนี่ ลื่นมือทำไม้ตกลงกระทบพื้น พอจะเกิดเสียงดังขึ้น

"เสียงอะไร?" ทหารนายหนึ่งพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษ แต่สำเนียงของเขานั้นออกเป็นเยอรมัน

ส่วนทหารอีกนายหันมามองทางพวกเขา แต่ยังคงไม่เห็นพวกเขา

แอนโทนี่ และ เกร็ก ตัวเิริ่มเกร็งจนสั่น มือข้างหนึ่งจับไม้อีกข้างดันพื้นเตรียมพุ่งไปฟาดใส่พวกทหารได้ทันที

"ใครที่อยู่ตรงนั้นรีบออกมาซะ!! ไม่งั้นพวกเราจะยิง" ทหารนายหนึ่งตะโกนขึ้นและหยิบปืนขึ้นมาเล็ง

สถานการณ์ตอนนี้เริ่มตรึงเครียด ทหารทั้งสอง ชักปืนขึ้นมาประทับบ่าพร้อมที่จะลั่นไกได้ทุกเมื่อ

ทหารคนที่พูดเริ่มนับ

1!!

2!!

ปั้ง!!! ปั้ง!!!

แต่ยังไม่ทันได้นับสามพวกเขาก็ต้องหันไปตามเสียงปืนที่ดังขึ้น

เป็นเสียงปืน M16A4 ของทหารสหรัฐดังขึ้นที่ทางเข้าของโรงเรียน กระสุนเจาะทะลุร่างของทหารเยอรมันที่ทำท่าจะหันไำปยิงทหารสหรัฐฯ แต่ถูกยิงใส่จนร่างพรุนเสียก่อน

ทหารผิวสีนายหนึ่งวิ่งเข้าไปที่ทหาร เยอรมัน และตรวจดูชีพจร"ศัตรู ล้มแล้ว เปลี่ยน"

เกร็ก และ แอนโทนี่ รีบวางไม้และออกไปให้พวก ทหาร สหรัฐฯ เห็น

"ช่วยเราด้วยครับ" แอนโทนี่ พูดขึ้นและวิ่งเข้าไปหาทหารผิวสีนายนั้น

ทหารนายนั้นหันกลับมามองแอนโทนี่ด้วยสายตาที่ไม่คาดคิด

"แอนโทนี่!"  "พ่อ!!??"

"พ่อเหรอ ?" เกร็กพูดขึ้น เมื่อแอนโทนี่ เรียกทหารนายนั้นว่า พ่อ

แอนโทนี่ และพ่อของเขากอดกันจนแน่น

"ลูกมาทำอะไรที่นี่" พ่อเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตันใจ

แต่แอนโทนี่ยังไม่ทันตอบ ก็มีทหารอีกนายตะโกนเรียกพ่อของเขา

"หมวดอัลเบิส เราต้องรีบแล้วพวกมันแห่กันมาแล้ว!" ทหารผิวขาวนายนั้นพูดขึ้น

พ่อของแอนโทนี่ลุกขึ้น

"แอนโทนี่ ตามพ่อมา" พ่อของแอนโทนี่เอ่ย และ ชักคันรั้งลูกเลื่อน และประทับปืนขึ้นที่บ่า

แอนโทนี่หยิบปืน XM8 ของพวก ทหารเยอรมันขึ้นมาและชักคันรั้ง เช่นเดียวกับเกร็ก

พ่อของเขาหันกลับไปมอง "พวกลูกคิดจะทำอะไรกัน?" เขาถามด้วยเสียงที่สงสัย

"ช่วยพ่อรบไง ผม โต แล้วนะ ยังไงซะผมก็ต้องเป็นทหารอยู่ดีในอนาคต ซ้อมไว้ก่อนก็ดีนะพ่อ" แอนโทนี่พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ

แต่พ่อของเขา ทำหน้าไม่เห็นด้วย แต่เขาก็ไม่ต่อว่าอะไร และพูดว่า "หยิบแม้กกาซีนจากพวกนั้นมา 2-3 ซอง กันไว้เพื่อต้องใช้" พ่อของแอนโทนี่เอ่ย

ทั้งสอง สะพายปืนและ ก้มลงไปหยิบซอง แม้กกาซีนขึ้นมา จากศพ ทหารเยอรมันคนละ 3 ซอง และ เก็บเข้ากระเป๋าเป้ ของทั้งสอง

"เอาละ ไปได้แล้วเร้วๆๆ!!" พ่อของแอนโทนี่ตะโกน ทหารที่อยู่ตรงนั้น 3-4 คน รีบวิ่งออกไปที่ถนนใหญ่และ ตรวจความเรียบร้อย

"ซ้ายเคลียร์!"

"ขวาเคลียร์!"

ทหารที่อยู่ฝั่งซ้าย และขวา ตะโกนขึ้น

ทหารอีกสองคนที่ยืนอยู่ด้านในโรงเรียน วิ่งข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม และ ขึ้นไปบนรถ ฮัมวี่ คันแรก ที่จอดอยู่สองคัน

"เอาละไปๆๆ!" พ่อของแอนโทนี่ตะโกนทหารสองนายที่เล็งปืนรีบลุกขึ้นและวิ่งไปขึ้นรถ ฮัมวี่คันที่สองทันที

พ่อของแอนโทนี่ ก็เช่นเดียวกัน

พ่อของแอนโทนี่วิ่งไปขึ้นรถคันที่หนึ่ง และตะโกนเรียกแอนโทนี่และเกร็ก

"ไปขึ้นคันที่สองเร็วเข้า!" พ่อของเขาตะโกน แอนโทนี่พยักหน้า และรีบวิ่งไป

เกร็กที่ รนราน และ ตื่นเต้น ก็รีบวิ่งไปเช่นเดียวกัน

ในขณะที่เกร็กกำลังจะขึ้นรถตามแอนโทนี่ เขาได้หันไปมอง ด้านขวาของเขาที่เต็มไปด้วยควันจากการระเบิด และ พังทลายของตึก

เขามองเห็นเงา จำนวนมากผ่าน หมอกนั้นมา

ด้วยความตกใจเขารีบขึ้นรถทันที

"เอาละออกรถได้" พ่อของแอนโทนี่พูดผ่านวิทยุ

รถฮัมวี่ทั้งสองแล่นออกจากที่ตรงนั้นด้วยความรวดเร็ว

แต่พวกเขาัขับไปได้สักพักก็มีเสียง คล้ายปืนกลดังขึ้นไล่หลังพวกเขามา

เกร็กหันไปมองด้วยความสงสัย ก่อนจะตกใจ และมือไม้สั่น "แย่ละ!!" เกร็กเอ่ยขึ้น

"เกิดอะไรขึ้น!!??" แอนโทนี่ถาม และลุกขึ้นไปมอง

ทหารที่นั่งฝั่งข้างคนขับหันกลับมาถาม "มันคืออะไร!!??"

"พวกมันขับรถตามมาแล้ว!!!!!!!!!!!!!!" แอนโทนี่โวยวายทหารที่นั่งข้างคนขับได้ยินเช่นนั้นก็รีบ ปีนมาที่ด้านหลัง และชกใส่หลังคาที่เป็นรูปทรงกลมออก

ก่อนจะปีนขึ้นไป และจับบางสิ่งคล้ายปืนกลที่ติดอยู่ด้านบนไว้และดึงตัวขึ้นไป

"ปืน 2 พร้อม!!"ทหารนายนั้นพูดขึ้นผ่านวิทยุ

"รับทราบ ปืน 1 พร้อมเช่นกัน" วิทยุจากรถคันหนึ่งดังตอบมา

พวกเขาเล็งปืนหา รถที่วิ่งตามพวกเขามา

จนกระทั่ง

เป้ง!!!!!!

เสียงกระสุน สะท้อน จาก ตัวรถ แล้วเบนออกไปที่ถนนดังขึ้น

"พบเป้าหมายแล้ว!!"

ทหารรถคันที่สอง เอ่ย และ หันปืนไปทาง วิถีกระสุน ก่อนจะ กดไกปืนลงไป

ตัวลำกล้องปืนค่อยๆ หมุนเป็นทรงกลม และ กระสุนก็เริ่มไหลออกจากปากกระบอกพุ่งไปหารถเป้าหมาย

ปลอกกระสุนเปล่าไหลออกมาเหมือนน้ำ หล่นลงสู่หลังคารถ

มันโดนรถคันนั้นแต่เพียงเล็กน้อยเพราะวิสัยทัศน์ ไม่ชัด

"คัน 2 ระวัง  3 นาฬิกา !" พลปืนรถคันหนึ่งเอ่ย และหันปืนไปทาง 3 นาฬิกา ของ รถคันที่สอง แต่เหมือนพลปืนคนที่สองจะไม่ได้ยิน

เขาเล็งไปเห้นรถข้าศึกกำลังวิ่งขึ้นไปเทียบข้างคันที่ สอง
"บ้าซิบ!! ไม่ทันแล้ว" คันที่หนึุ่งเอ่ยขึ้นทันที เมื่อเห็นรถของข้าศึกขับขึ้นมาตีเสมอกับคันที่สอง ซึ่งตอนนี้เขากำลังยิงรถอีกคันอยู่

แต่แล้วจู่ๆ รถคันนั้นก็เริ่มเสีย หลัก และพุ่งไปชนรถที่จอดอยู่ข้างถนนจนระเบิด

เห้ย! ทหารรถคันที่หนึ่งอุทาน "คัน 2 คัน 2 ยังอยู่ไหม!!?? เกิดอะไรขึ้น!!??" พ่้อของแอนโทนี่เอ่ยถาม รถคันที่สอง

"เรายังอยู่ๆ ลูกของท่านยิงใส่คันขับของข้าศึกจนรถของมันเสียหลัก เปลี่ยน" นายทหารคนขับเอ่ยผ่านวิทยุ

บรึ้ม!!!!!!!

รถของข้าศึกอีกคันระเบิดขึ้น หลังถูกกระหน่ำยิงด้วยปืนกลใหญ่ MINIGUN (S5E22) บนรถ ฮัมวี่คันที่สอง อย่างหนักหน่วง

"โว้ว!!!!!!!!!!!!!~" พลปืนคนสองโห่ร้องอย่างสะใจ

"Tango Down!! (เป้าหมายตายแล้ว)" เขาพูดขึ้นผ่านวิทยุ

"ทุกหน่วยกลับฐานเร็ว!" พ่อของแอนโทนี่เอ่ย และ นั่งเอาหลังพิงกับเบาะอย่างโล่งอก

_____________

ใครที่อ่านแล้วช่วย Comment หน่อยนะครับ 

เขียนนานไมพี่เจ๋งดี 

ก็ทีแรกๆ ก็นานนิดนึง พอหลังๆ จะติดลม

แต่ถ้า ปล่อยนานๆ จะ ลอยตามลมหายไปเลย 

ครึ่ก..

เสียงรถสั่นไหวดังขึ้น

ร่างของ เกร็กสะดุ้งตื่นจากการหลับไหล ในค่ำคืนที่ดูวุ่นวายอย่างยิ่ง

เขาลุกขึ้นนั่ง และมองออกไปนอกกระจก

เขามองต้นไม้ต้นแล้ว ต้นเล่าที่ผ่านหน้าเขาไป

ตอนนี้เป็นเวลา ประมาณ 2 ทุ่มเศษ เขาจ้องมองอยู่สักพัก เขาก็เริ่มสังเกตุเห็นบางอย่างกำลังเคลื่อนที่ในป่า

เกร็ก เขย่าตัวแอนโทนี่ ที่นอนกอดอก พิงกับ เบาะอย่างสบายจนตื่น

"อะไรวะ? "แอนโทนี่ถามอย่างหงุดหงิด

เกร็กชี้ออกไปนอกกระจก

แอนโทนี่ลุกขึ้น แล้วมองผ่านกระจก

เขาเห็นเงา ขนาดใหญ่เคลื่อนทื่ด้วยความเร็วไล่ๆ กับพวกเขา

"นั่นมันอะไรวะ??" เขาเอ่ยขึ้น ทหารที่นั่งอยู่ฝั่งข้างคนขับ หันกลับมา มองทั้งสองที่นั่งคุยกันอยู่

"มีอะไรกันหรือ? "เขาถามเบาๆ

เกร็กหันไปมองทหารนายนั้น  "เราเห็นเงาบางอยากอยู่นอกรถ" เมื่อทหารนายนั้นได้ยินเช่นนั้นก็ ล้วงลงไปที่ใต้เบาะแล้วหยิบเอา กล้องบางอย่างออกมา

แล้วเขาก็สวมมันเข้าไป ก่อนจะมองไปทางที่เกร็กชี้

"บ้าซิบ!!!!"เขาเอ่ยขึ้น

แล้วรีบหยิบ วิทยุ แต่คนขับเอามือห้ามไว้

"อย่าพึ่งตื่นตูม" เขาเอ่ยขึ้น แล้วเอามือขวากดไฟ สูง ส่งสัญญาณไปที่รถคันด้านหน้า ก่อนจะดับไฟลง

คนขับรถคันที่หนึ่งสังเกตุเห็นไฟสัญญาณก็ เรียก พ่อของแอนโทนี่

"หมวดอัลเบิส มีการแกะรอย ครับ" ทหารคนขับเอ่ยขึ้นแล้วหยิบกล้องส่องกลางคืนขึ้นมาแล้วส่องไปที่รถคันที่สอง พบนายทหารที่นั่งข้างคนขับ ชี้ไปทาง ที่เขาเห็นเงา รถนั่น

อัลเบิส หันไปทางที่นายทหารคนนั้นชี้

"ให้ตายสิ..." เขาเอ่ยเบาๆ

แล้วหันไปทางคนขับ "ขับทางอ้อม เข้าช่องแคบ สะบัด มันให้หลุด" อัลเบิสเอ่ย

"ทราบแล้ว" นายทหารเอ่ย แล้วเริ่มเพิ่มความเร็วขึ้น

รถคันที่สองที่ ขับตามอยู่นั้นก็ รีบเหยียบคันเร่งตามไปในทันที

"กำลังจะถึงช่องแคบแล้ว" นายทหารคนขับรถคันที่หนึ่งเอ่ยขึ้น

แต่ สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

ฟ้าว!!!!!!!

ตูม!!!!!!!!!!!!

"มีการโจมตีๆ" นายทหารรถคันที่หนึ่งตะโกนขึ้นแล้วหักเลี้ยวหลบ วัตถุที่ลุกไหม้และระเบิดขึ้นด้านหน้าของเขา

รถ ที่เอียงไปตาม แรงเลี้ยวทำให้รถทำท่าจะหงายคว่ำ แต่ เขาก็สะบัดมันกลับมาได้

"หน่วยสองๆ เหยียบให้มิดไปเลย!!!!! " รถคันที่หนึ่งเอ่ย แล้วเหยียบคันเร่งขึ้นไปอีก

และ วัตถุ นั้นก็ถูกยิงออกมาอีก คราวนี้มันยิงมาทางรถคันที่สอง

ทหารที่นั่งข้างคนขับ ที่สวมกล้องส่องกลางคืนไว้เห็นวัตถุนั้นถูกยิงออกจากรถข้าศึก

แล้วเขาก็ตะโกนขึ้นมา ชื่อนั้นทำให้ทุกคนตกใจยิ่ง "RPG!!!!!!!!!!" "ยึดเอาไว้!!!" คนขับตะโกน แล้ว ดึงเบรคมือขึ้น

ทุกคนบนรถ เอามือจับ สิ่งที่ใกล้ตัวเอาไว้ ด้วยความรวดเร็ว

รถ สะบัด และ ไถล ไป เอียง 45 องศา ลูกระเบิด RPG เฉียด ผ่านหน้าพวกเขาไป เพียงเล็กน้อย และ วิ่งไปชนเข้ากับต้นไม้ด้านหลังพวกเขา

เมื่อเห็นเช่นนั้นคนขับก็รีบเหยียบคันเร่งทันที แต่รถกับไม่เคลื่อนที่ "เวร แล้ว!!" คนขับเอ่ยขึ้น คนนั่งข้างคนขับหันไปมองเขา แล้วเอ่ยถาม "เกิดอะไรขึ้นวะ!!!"

"ติดหล่ม   ติดหล่ม!!!!" เขาเอ่ยขึ้นล้อรถของเขาหมุนด้วยความเร็วสูง แต่มันไม่ขยับแม้แต่นั้น

เมื่อคันขับรถคันหนึ่งเห็นว่าคันที่สองไม่ตามมา เขาก็รีบวิทยุ กลับไปในทันที

"คันสองเกิดอะไรขึ้น!!??" แต่ไม่ได้รับการตอบ

คนขับ ดึงเบรคมือ แล้วรีบ หักรถกลับ ก่อนจะ เหยียบคันเร่งจนมิด

เศษเห็นและฝุ่น กระจาย ฟุ้งอยู่เป็นวงกว้่าง

เมื่่อขับเข้าไปใกล้จะถึง รถคันที่สองนั้น รถของข้าศึกได้ขับมาขวางด้านหน้าพวกเขาไว้

พร้อมด้วย ปืน ยิงระเบิด RPG ที่เล็งมาทางพวกเขา

"ท่านครับ!! RPG!!!! RPG!!!!!" คนขับโวยวายอย่างตกใจ

แล้วลูกระเบิดก็ถูกยิงออกจาก รถข้าศึก

แอนโทนี่เห็นเช่นนั้นก็ร้องออกมาอย่างสุดเสียง "ไม่!!!!!!!!!!"

ลูกระเบิดวิ่งเข้าไปหารถคันที่หนึ่งอย่างรวดเร็ว อัลเบิส รีบพุ่งตัวไปดึงเบรคมือขึ้น

แล้วล้อก็ถูกล้อคจนหยุดหมุน รถเริ่มไถล หมุนเป็นวงกลม ลูกระเิบิด RPG ถูกยิงเข้าใส่ ที่ด้านหลังของรถ อย่างจัง

เหล็กที่หุ้มด้านหลัง ถูกระเบิดจนกระจุย ล้อด้านหลังถูกระเบิด ออกเป็นชิ้นเล็กๆ แน่นอนว่ามันใช้การไม่ได้แล้ว

เมื่อเป็นเช่นนั้น อัลเบิส และ พลทหารอีก 2 คนจึงรีบลงจากรถ พร้อมด้วย ปืน M16A4 ของพวกเขาด้วย

และก่อนลงจากรถ อัลเบิส ได้ หยิบ C4 วางไว้อยู่บนรถ

ทั้งสามคนรีบ วิ่งเข้าไปภายในป่า และรถฮัมวี่ ก็เกิดระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง

ข้าศึกหัวเราะ หึหึ ภายในรถคันนั้น และหัน RPG ไปเล็งทางพวกแอนโทนี่

"บ้าซิบ!!!" ทุกคนในรถพูดขึ้นเป็นเสียงเดียวกัน

"คนในรถรีบลงมาจากรถซะ!!" คนที่ถือ RPG พูดขึ้นด้วยสำเนียง แบบ เยอรมัน

และ ก้มลงไปพูดกับพวกของมันในรถเป็นภาษาเยอรมัน

ก่อนจะขึ้นมาแล้ว นำ RPG ขึ้นไปบนไหล่ และ เล็งไปทางพวกแอนโทนี่ทันที

"คงไม่ลงมาสินะ" คนถือ RPG เอ่ยและ ยิ้มอย่างน่าเกลียด "ไปลงนรกซะ!!"

ปั้ง!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!!

เสียงปืนดังขึ้น อย่างต่อเนื่องปืน RPG ถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า และระเบิดกลางอากาศ

และรถ ก็ถูกถอยออกจากถนน

ภาพที่แอนโทนี่ และคนบนรถ ที่ สอง เห็นนั้นทำให้ ถึุงกับ น้ำตาไหลด้วยความปิติยินดี

"พ่อ!"แอนโทนี่ตะโกน

ทหารทั้งสามนายวิ่งไปขึ้นรถคันที่ สองนั่นทันที

อัลเบิสเอามือของเขาลูบหัวลูกชายของเขาเบาๆก่อนจะ ตะโกนออกคำสั่งทันที"รีบออกรถไปเร็ว!!"

รถคันที่สองเหยียบคันเร่งเบาๆ และรถก็ค่อยๆ ขึ้นมาวิ่งได้อีกครั้ง

"รีบไปเร็ว อีกนิดเดียวก็ถึง ฐานทัพแล้ว"

_____________

ใครที่อ่านแล้วช่วย Comment หน่อยนะครับ 

ต่อให้จบสิครับเห็นเงียบมาน้านนาน

ติดทำงานจ้า เดียวค่อยมาแต่ง ช่วงที่ว่างๆ

ขอบคุณครับ ที่ comment

และต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ 

เกร็ก ค่อยๆ ลืมตาขึ้นหลังจากหลับ เพราะความเหนื่อยล้า มาทั้งวัน

แสงสว่างจากแสงแดด ส่องเข้าตาของเขา

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง

คนบนรถ ต่าง ก็ทำสีหน้าเหมือนคน พึ่งตื่น กัน

ยกเว้น อัลเบิส ที่ยังคง มุ่งมั่นอยู่

"เอาละพวกเรามาถึงแล้ว" ทหารที่เป็นคนขับรถ เอ่ยขึ้น

คนภายในรถ ต่างก็รีบ ลุกขึ้นมามอง

ป้ายสีขาวใหญ่ เขียนด้วนตัวอักษร ภาษาอังกฤษว่า ฐานบัญชาการณ์ สหรัฐอเมริกา

เกร็ก หันมองออกไปที่นอกรถ เขาเห็นแต่ทะเลทรายสุดลูกหู ลูกตา

เขามองเห็น ต้นไม้ และพุ่มไม้ เพียง เล็กน้อยเท่านั้น

"นี่มัน ที่ไหน.." เกร็กเอ่ยขึ้น

อัลเบิส หันไปมองเกร็ก "เราขับข้าม รัฐ ตอนนี่เราอยู่ที่กลางทะเลทราย "

เกร็ก หันไปมอง อัลเบิส พร้อมถามต่อ "อย่าบอกนะว่าที่นี่คือ..."

"ใช่ ที่นี่คือ "Area 51"" อัลเบิส ตอบ พร้อมยิ้มให้เกร็ก

"ว้าว...." เกร็ก อุทาน ออกมา โดยไม่รู้ตัว

เมื่อประตู ที่ทำจากเหล็ก เปิดออก

รถ ฮัมวี่ ก็ค่อยๆ ขับเข้าไปด้านใน และ ไปจอดอยู่ข้างๆ ตึก ๆ หนึ่ง ที่เป็นสีออกเหลืองๆ แต่ เป็นเหลือง จางๆ

ทหารที่ขับรถ จอดรถ อย่างนุ่มนวล

เกร็ก ค่อยๆ เปิดประตู แล้วลงมาจากรถ

"นี่น่ะหรือ Area 51" เขาเอ่ย ขึ้น

"ไม่เหมือนที่คิดไว้เลยสักนิด"

อัลเบิส ซึ่งลงตามมาติดๆ ก็เอ่ยตอบ "คิดว่าจะมีอะไร คิดว่าจะมีมนุษย์ต่างดาวเดินไปมาหรือยังไง" เขาเอ่ย พร้อมหัวเราะ หึหึ

แอนโทนี่ ลงมาจากรถ พร้อม มองท้องฟ้า

"อ่า...." แอนโทนี่ ถอนหายใจ ออกมา

เกร็ก หันไปมองทางแอนโทนี่ "เป็นอะไรหรือเปล่า?" เกร็ก ถาม

"ไม่มีอะไร" แอนโทนี่ตอบ และ ยิ้มเล็กน้อย

"ทั้งหมดตรง!!" เสียง ตะโกน ของ ทหารนายหนึ่งดังขึ้น

ทำเอา แอนโทนี่ และเกร็ก ตกใจ จนทำอะไรแทบไม่ถูก

"ตามสบาย ทหาร" เสียงของผู้บัญชาการ ดังขึ้น

เกร็ก และ แอนโทนี่ มองไปทาง ผู้บัญชาการ

เขาสวมเครื่องแบบ ทหาร เต็มยศ ที่หน้าอกเต็มไปด้วย เหรียญตรา ต่างๆ ติดเต็มไปหมด

มี ดาว ห้าดวง ล้อมกันเป็นรูป ห้าเหลี่ยม

ผมสีเทา มี ขาวเล็กน้อย ตามวัย

ใบหน้า อายุเขาน่าจะ ราวๆ 50

อ้วนเล็กน้อย ที่นิ้วมือ สวมแหวน ที่นิ้วนางข้างซ้าย

(มันจะช่างสังเหตุกันไปไหน = =)

"หืม?" ผู้บัญชาการ คนนั้น สังเกตุ เห็นแอนโทนี่ และเกร็ก ยืนอยู่ ที่ข้างๆ รถ

"เรามี พลเมือง มาด้วยงั้นหรือ?" เขาเอ่ย

แอนโทนี่ และ เกร็ก ทำสีหน้า งงๆ

อัลเบิส มองดูผู้บัญชาการ ที่กำลัง ทำท่าครุ่นคิด อยู่ "ตอนนี้ ทหารของเรา มีจำนวนไม่พอ เราต้องใช้ คนให้มากที่สุด..." ผู้บัญชาการพูด

"จะเป็นอะไรไหม ถ้าฉันจะให้ เด็กสองคนนั้น มาร่วมรบกับเรา" ผู้บัญชาการเอ่ยขึ้น

"แต่ท่านครับพวกเขายังเด็กอยู่เลยนะครับ!" อัลเบิสเอ่ยขัด ขึ้นมา

ผู้บัญชาการ หันไปมองอัลเบิส "แต่พวกเขาเป็น ชาวสหรัฐ ยังไงซะ พวกเขา ก็เป็นทหาร สหรัฐมาตั้งแต่เกิดแล้ว..." เขาเอ่ย

"ให้พวกเขา ตัดสินใจเอง เถอะ..."

แอนโทนี่ และ เกร็ก หันมามองหน้ากัน

ก่อนจะพยักหน้า เหมือนรุ้กันว่า อีกคนจะตอบอะไร

"เราขอร่วมรบด้วยครับ!" แอนโทนี่และเกร็กเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันอย่างหนักแน่น

ผู้บัญชาการ ยิ้มอย่างพอใจ

"พา เด็กสองคนนั้นไปแต่งตัว และ รับอาวุธ แล้ว พาไปฝึก แล้วให้เข้าทีมเดียวกับ หมวด อัลเบิส " ทหาร ทั้งหมดได้ยินเช่นนั้นจากผู้บัญชาการ ก็ ยืนตรง รับคำสั่งทันที

"ขอให้โชคดี..." ผู้บัญชาการเอ่ย ต่อแล้วเดินกับเข้าไปด้านใน ตึกอีกครั้ง

"เอาละตามชั้นมา" ทหารนายหนึ่งเอ่ยขึ้น แอนโทนี่ และเกร็กเดินตามเขาไป

แอนโทนี่หันไปมอง พ่อของเขาอีกครั้ง

พ่อของเขา ยิ้มที่มุมปากพร้อมทั้งพยักหน้า ประมาณว่า โชคดี

แอนโทนี่เห็นดังนั้นก็ ยิ้มอย่างปิติ แล้วเดินตาม ทหารนายนั้นไป

"ท่านครับ!" ทหารนายหนึ่งในกลุ่มของอัลเบิสเอ่ยขึ้น

แต่อัลเบิส ยกมือขึ้นห้ามไว้ พร้อมเอ่ยตอบ "ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร แต่ยังไงเราก็ต้องเชื่อมั่นพวกเขา เด็กสมัยนี้ เก่งกว่าที่เราคาดเอาไว้นะ"

อัลเบิสยิ้ม "เอาละไปที่ เต้นท์ ของพวกเรากัน" เขาเอ่ย พวกทหารในกลุ่มของเขา พยักหน้า พร้อมกับ เดินกันไปที่เต้นท์ของพวกเขา

_______________________________________

ใครที่อ่านแล้วช่วย Comment หน่อยนะครับ   

พลั่ก!!!

เสียง ล้มกระแทกพื้นของชายร่างสูงใหญ่ดังขึ้น

ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด มือข้างซ้าย กุม บาดแผลที่หัวไหลด้านขวาไว้ ทีถูกยิง โดยปืนพก

ร่างกายของชายคนนั้นอ่อนล้า และ เหนื่อยหอบ มือข้างขวา ของเขา เต็มไปด้วยเลือดที่ไหลออกจากปากแผลและหยดลงพื้นเป็นทางยาว ในมือ กำปืนพก อย่างแน่น

"dort!!es ist ihm!! (นั่น มันอยู่นั่น!!)"  เสียงชาวเยอรมันดังขึ้น พร้อมเสียงฝีเท้าที่วิ่งตามชายคนนั้นเป็นกลุ่มใหญ่

ชายร่างใหญ่ หันไปยิงอย่าง สะเปะ สะปะ

พวกเยอรมัน หลบเข้าหลังต้นไม้

ชายร่างใหญ่ยิง ไปได้ 4-5 นัด กระสุนของเขาก็หมด และ ร่างของเขาจะล้มลง  เพราะ สะดุด เข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่

"อั้ก!!" เขาอุทาน และ ค่อยๆ ลุกขึ้น และ วิ่งต่อไปอีก

แต่ เขาก็ไปได้ไม่ไกล เพราะด้านหน้าของเขา มันเป็น หน้าผาลึก และใหญ่

เขาค่อยๆ หันกลับไปมองดูพวกเยอรมัน

ในมือของพวกมันถือปืนกล XM8 และ มีปืนพก Colt .45 สีดำ และเล็งไปทางชายคนนั้นพร้อมที่จะยิงทุกเมื่อ

ชายร่างสูงใหญ่คนนั้น ค่อยๆ ทิ้งปืนลง ไปยังพื้น"อะไรกัน.... คิดว่าทิ้งปืนแล้วพวกเราจะยอมให้แกรอดหรือไง??"

ชายชาวเยอรมัน ที่ถือปืนพก Colt .45 พูดขึ้น

และทำท่าจะเหนี่ยวไก

"ใครว่าฉันจะยอมอยู่ให้พวกแกยิงล่ะ?" ชายร่างใหญ่เอ่ย

และเตะปืน 9 มม. ไปทาง พวกเยอรมันก่อนจะกระโดด ลงจากหน้าผา

ปืน 9 มม นั้น พุ่งเข้าไปกระแทกหน้า ของชาวเยอรมันที่ถือปืน colt จนมีเลือดไหลออกมา

พวกเยอรมัน วิ่งตามไป และทำท่าจะยิง

"ไม่ต้อง!" ชายถือปืนพกเอ่ย "มันโดดลงหน้าผาไปอย่างงั้นมันไม่มีทางรอดหรอก ยิงไปก็เสียกระสุนเปล่า"

"กลับ!!"

ชายชาวเยอรมัน คนนั้นตะโกนขึ้นและ เก็บปืนเข้าซอง

และเดินกลับไปยังทางที่เขาเดินมา

ที่ใต้หน้าผา

ร่างของชายคนนั้นค่อยๆ ยืนขึ้น

ร่างกายเต็มไปด้วยรอย ทลอก จากการกลิ้งลงมาตามหน้าผา

"เจ็บซิบ..." เขาเอ่ย  ก่อนที่เขาจะเดินต่อไป อีก 2 - 3 ก้าวและก็ล้มลง "บ้าซิบ" เขาพูดด้วยเสียงเบาๆ แล้ว หมดสติไป

__________

"เกร็ก ว้อย!! ตื่นได้แล้ว" แอนโทนี่ เอ่ยขึ้น พร้อมเขย่าเพื่อนของเขา ที่นอนหลับอยู่

เกร็ก สะลึม สะลือ ลุกขึ้น มานั่ง

พร้อมหันไปมองหน้า แอนโทนี่ ด้วยสีหน้า หน่ายโลก "มองหน้าฉันแล้วทำหน้าอย่างงั้นหมายความว่าไงวะ !!?? " แอนโทนี่เอ่ยถาม พร้อม สำรวจดูตัวเอง

"ไม่มีอะไรหรอก" เกร็ก เอ่ยแล้วลุกขึ้น

และเดินไปหยิบปืน MP5 ติดศูนย์เล็ง ACOG ขึ้นมาพร้อมทั้งสะพาย ปืน MP5 พาดไหล่ของเขา

"ไปกันเถอะ" เกร็กพูดขึ้น แอนโทนี่พยักหน้าพร้อมยิ้ม ที่มุมปาก "เออ ไปกัน" แอนโทนี่ตอบ แล้ว ลุกขึ้น

พร้อมทั้งเดินออกจากเต้นท์ ที่พวกเขาอยู่

ภายนอกนั้นเต็มไปด้วย ทหาร ถือปืนกลหนัก นับ ร้อย นับพัน ชีวิต เดินกันเต็มไปหมด

พื้นดินที่เต็มไปด้วยทราย ละเอียด สุดลูกหู ลูกตา

มีรั้ว เหล็ก ไปตะแกรง ล้อมอยู่รอบพื้นที่

เกร็กมอง ไปไกลๆ เขาเห็นหิน ขนาดใหญ่ ตั้งสูง อยู่ ไกลๆ

แต่ทันใดนั้นเขาก็เห็นบางอย่าง คล้ายเ้ครื่องบินกำลัง บินตรงมาทางพวกเขา

"แอนโทนี่ มองนั่นดิ" เกร็กเอ่ยและชี้นิ้วไปทางที่เขา เห็น

แอนโทนี่ มองไป ยังทางนั้น เขาพบ วัตถุ คล้ายเครื่องบินกำลังบินตรงมาทางพวกเขา

วัตถุ นั้น ค่อยๆ เข้าใกล้ขึ้น เรื่อยๆ และ พวกเขาก็มองเห็นชัดขึ้นเรื่อยๆ จนพวกเขา้เห็นตรา บางอย่างเข้า

"ตรานั่น!!!" เกร็ก อุทานขึ้น "ข้าศึก!!!!!!!!!!!!" แอนโทนี่ ตะโกน ทหาร แถบ ทุกนาย มองไปทางพวกเขา และ เห็นเครื่องบน ของ นาซี บินตรงเข้ามา

ทันใดนั้น ก็ มี ลูกระเบิด ถูกปล่อยลงจากเครื่องบิน "ยิงมาแล้ว!!!!!" ทหาร หลายนาย ตะโกนขึ้นพร้อมกัน และ วิ่งไป ยังที่ ที่ด้านใต้ ของ ค่าย

ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกเปิดขึ้น พวกทหารวิ่งกรู เข้าไปด้านใน นั้น อย่างรวดเร็ว

แอนโทนี่ และ เกร็ก รีบ ไป ตามไป

ตู้ม!!!!!!!!!!

ลูกระเบิด ลูกแรก ตกกระทบพื้น ดินระเบิดด้านใน แตกออก เป้นลูกไฟขนาดใหญ่ 

ทหารที่อยู่ในบริเวณนั้น กระเด็นออกจาก บริเวณนั้น ทันที เกร็ก หันกลับไปมอง ทั้งๆ ที่ยังวิ่งอยู่

"อย่าหันไปมองวิ่งไป!!!!!!!~" แอนโทนี่ ตะโกน

ลูกระเบิด ค่อยๆ ไล่ตามพวกเขามา ทหารที่ตามพวกเขามา หลายคน ถูกระเบิด หล่นใส่จน ตายเกือบหมด

ประตูเหล็ก ค่อยๆ เลื่อนลงอย่างช้าๆ

"มาเร็ว!!!!" ทหารผิวดำนายหนึ่ง ตะโกนขึ้น

เกร็ก และแอนโทนี่ อยู่ห่างจากทางเข้าเพียง ไม่กี่เมตร เท่านั้น

ประตูเลื่อนลงมาครึ่งหนึ่งแล้ว

ระเบิด ไล่ตามหลังเขามาอย่างรวดเร็ว

"ย้ากกกกกกกกกกกกก!!!!!" แอนโทนี่และ เกร็ก โห่ร้อง แล้ว พุ่งตัว ไถล เข้าไปหลังประตูเหล็ก

เมื่อเข้าไปถึง แล้วนั้นเสียงระเบิด ยังคง ระเบิดอยู่ต่อเนื่อง จนใกล้เข้ามาถึงประตูเหล็ก "ทุกคน หลบลงไปด้านล่างเร็ว!!!" ทหารผิวดำ คนนั้นตะโกนขึ้น ทหาร ทุกนาย กรูกันลงไป ด้านล่าง ทันที

แอนโทนี่ และ เกร็ก ที่ยังเหนื่อยหอบ ค่อยๆ ลุกขึ้นและ วิ่งตามไป

และ ลูกระเบิดก็ตกลง ยังที่หลบภัย จนถล่มลงมา

แอนโทนี่ วิ่งเข้าไป หลังประตู ที่ลงไปยังชั้นใต้ดิน นั้น แต่ เกร็ก วิ่งไปไม่ทัน  เขาล้มลง คอนกรีต ขนาดใหญ่ หล่นลงมาทับขาเขา

"โอ้ยยยยยยยยย บ้าเอ้ยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!" เกร็ก ตะโกน ร้อง ออกมาอย่างเจ็บปวดเขาพยายาม ยกหินก้อนนั้นขึ้นแต่ยกไม่ได้เพราะมันมีน้ำหนักที่มาก และ ทับอยู่ หลายก้อน

"เกร็ก!" แอนโทนี่ หมุนตัวกลับ ไปหาเกร็กทันที

 เขาได้ยินเสียงเครื่องบิน ที่บินอยู่นั้น หายไปแล้ว

"ใครก็ได้มาช่วยหน่อย" พวกทหารที่ได้ยินเสียงเรียก ของ แอนโทนี่ก็ต่างวิ่งเข้าไปช่วยเกร็กทันที

ครึ่ก......

เสียง สั่นไหวของ คอนกรีต ที่ดังขึ้น ทำให้พวกเขาเริ่ม รู้สึำกได้ทันทีว่าการโจมตียังไม่จบเพียงเท่านี้

"เอาละ นับ 3 แล้วยกพร้อมกันนะ!!" พวกทหาร พูดขึ้น แล้ว เริ่มนับทันที

"1!" "2!" "3!!" หึบ!!!!!!

คอนกรีต ถูกยกขึ้นจนพ้นขาของ เกร็ก

แอนโทนี่ ลากตัว เกร็กออกมาจากคอนกรีต ทันที

"ไอหนู เอาเด็กนั้นมาขึ้นหลังฉันเร็ว!" ทหาร ผิวดำ คนเดิม พูดขึ้น

แอนโทนี่ ยกร่างของ เกร็ก ขึ้นไปพาดที่หลังของ ทหารนายนั้น ทันที ทั้งๆที่ เกร็ก ยังโอด ครวญ ร้อง ออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความเจ็บปวด

ในขณะนั้นเอง

ปั้ง!!!~

เสียงปืนดังขึ้น

ทหารนายหนึ่ง ที่ยืนอยู่ ค่อยๆ ล้มลง ทันที

"อะไรวะ!!" ทหาร อีก หลายนายหันไป ทางที่เสียงปืนดังขึ้น เขาพบ ทหาร นาซียืนอยู่ ด้านบนพวกเขาพร้อมทั้ง ปืน XM8 ในมือ

พวกทหาร สหรัฐฯ เล็งปืนไปทางพวกทหารนาซี "พวกนายรีบหนีไปก่อน!!" ทหารนายหนึ่งที่มี ตราบนบ่า เป็นบั้ง สามบั้ง ตะโกนขึ้น

ทหารผิวดำนายนั้นพยักหน้า แล้ววิ่งไป

แอนโทนี่ ก็วิ่งตามไปเช่นกัน

"กดปุ่มสีแดง!!" ทหารผิวดำตะโกนขึ้น

แอนโทนี่ เหวี่ยงมือไปทุบ ที่ ปุ่มสีแดง ข้างๆ ตัวเขา

"พวกเราพร้อม ตายอย่างมีศักศรีดิ์ หรือยัง!!" ทหารยศ นายสิบ ตะโกนขึ้น

แอนโทนี่หันไปมองพวกเขา พร้อมด้วยประตูที่เลื่อนลง อย่างช้าๆ "โชคดีนะไอหนู..." ทหารยศนายสิบหันไปมอง พร้อมพูดขึ้น

แล้ว ลั่นไกทันที

เสียงปืน ดังสนั่น เป้นชุด ใหญ่

ร่างของ เหล่าทหาร สหรัฐ ถูกกระหน่ำยิง จนพรุน อวัยวะ ขาดออกจากร่างกาย ทหารยศนายสิบ ค่อยๆ ล้มลง มือที่ำกำปืนจนแน่น ค่อยๆ ปล่อยออก

มืออีกข้าง ที่กำจนแน่น ถูกปล่อยออก

ในมือของเขามีลูกระเบิดที่ปลดสลักแล้ว กลิ้งหล่นลงมาจากมือของเขา

"ตายซะไอพวกเวร" ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงระเบิดดังขึ้น ลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งขึ้นจาก รูโหว่ของ ทางเข้าหลุมหลบภัย ทหาร นาซีหลายนาย ถูกระเบิด จนล้มตายไปส่วนหนึ่ง

"ลงไปด้านล่าง!!" ทหารนาซี นายหนึ่งเอ่ยขึ้น

พร้อมลงมาจากรถถัง

ร่างของเขา อ้วนเล็กน้อย สูงใหญ่ ไว้หนวด จิ๋ม ตัดผมสั้น ที่แขนของเขา มีผ้าสีแดง ติดไว้

"ท่านผู้นำ ผมว่าลงไปตอนนี้ ยังไม่ปลอดภัยนะครับ!!" ทหารอีกนายพูดขึ้น

ฮิตเลอร์หันไปมอง ทหารนายนั้น "งั้นแกไปก่อนเลย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุก

_______

ในฝั่ง ของทหาร สหรัฐฯ

พวกเขาวิ่ง มาตามทางจนลงมาใต้ ท่อระบายน้ำ

"เอาละ เราใกล้จะถึงทางออกแล้ว ทนหน่อยนะไอหนู" ทหารผิวดำเอ่ย บอกเกร็ก ซึ่งถูกแบกอยู่บนหลัง

"เรากำลังจะไปไหน??" แอนโทนี่เอ่ยถาม

ทหารผิวดำมองไปทางแอนโทนี่ "เราจะหนีไป ยังด้านนอก" เขาเอ่ยตอบ

"ออกไปข้างนอก!!??  ออกไปเราไม่โดนพวกมันยิงตายก่อนหรือไง!!??" แอนโทนี่เอ่ย

ทหารผิวดำมองแอนโทนี่ก่อนจะเอ่ยตอบ "เดียวก็รู้"

"ไปเปิดประตูด้านหน้าเร็ว!" เขาเอ่ย

แอนโทนี่วิ่งไปเปิดประตูเหล็กด้านหน้า ในทันที

เขาเปิดออกไปพบ ทหารที่หนีออกมาก่อนหน้านี้ เล็งปืนมาทางพวกเขา

"โว่วๆๆๆ ใจเย็น ๆ" แอนโทนี่พูดพร้อมยกมือขึ้น

ทหารผิวดำวิ่งออกมาพร้อมกับเกร็ก มองไปทางทหารที่เล็งปืนมาทางพวกเขา "ลดปืนลง"

"ครับ หมวด"ทหารที่เล็งปืนพูดขึ้น และ ลดปืนลง แอนโทนี่ เอ่ยขึ้น "หน่วยแพทย์ อยู่ไหน!!??"

ทหารนายหนึ่งเอ่ยขึ้น "ตามผมมา!!" หลังจากเอ่ย เขาก็วิ่งไปที่ด้านท้ายแถว ตรงนั้นมีรถ ฮัมวี่ จอดอยู่เป็นแถว หลายคัน และมีอยู่ แปด ถึง เก้า คัน

ที่มีตราพยาบาลติดอยู่

"ทหารแพทย์ มารับคนป่วยเร็ว!" ทหารที่วิ่งนำมาตะโกนขึ้น

ทหารผิวดำ วางตัวเกร็ก ไว้ในรถ ฮัมวี่ คันนั้น

แอนโทนี่ที่วิ่งตามมา หยุดอยู่หลังทหารผิวดำนายนั้น

"ขอบคุณนะครัีบ" เขาเอ่ย ด้วยความเหนื่อยหอบ

ทหารผิวดำนายนั้นหันกลับมามองเขา "เอาละ เขาปลอดภัยแล้ว รีบขึ้นรถ เร็ว เราต้องเดินทางไปต่อ"

เขาเอ่ย แอนโทนี่ ได้ยินเช่นนั้น เขาก็รีบวิ่งไปขึ้นรถคันที่ใกล้ที่สุดทันที

"ทุกคน รีบออกรถเร็ว"  ผู้บัญชาการ สั่งการทันที

รถค่อยๆ ออกขบวน เดินทาง

"จุดหมาย Las Vegas" เสียงวิทยุ ดังขึ้น และดับลง

___________________

ใครที่อ่านแล้วช่วย Comment หน่อยนะครับ   

เมื่อหลายวันก่อน.......

_______________________________


ยามเย็น ของช่วงสงคราม


เมืองแห่งแสงสี Las Vegas

ภาพ ในอดีต ที่ย้อนเข้ามาใน ดวงตา ของเหล่าทหาร บนรถ ฮัีมวี่

ตอนนี้มันเหลือเพียง ซากปรหักพัง เช่นนี้แล้วหรือ

พวกเขาก้มหน้าลงด้วยความ รู้สึกที่ไม่ดีนัก


"ฉันอยากฆ่าำพวกมันให้หมดจริงๆ" นายทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

นายทหารข้างๆ ก็นำมือขึ้นมาจับที่ไหล่ "พวกเรา ต้องได้ฆ่าพวกมันแน่ๆ เชื่อฉัน" ทหารนายนั้นเอ่ยหลังจากจับไหล่เพื่อนทหาร

"นายชื่ออะไร" นายทหาร ที่จับไหล่เอ่ยถาม

"อดัม ฟอเรสัน" นายทหาร เอ่ย

"ฉัน พอล  นอริงตัน" ทหารทีั่จับไหล่เอ่ยตอบ

ทั้งสองยิ้มให้กัน

ก่อนที่เ้สียง บางอย่าง กำลังพุ่งเข้าใส่รถ ดังขึ้น

"RPG!!!!!!!!" พวกเขาหันไปมอง เห็นลูก ระเบิด RPG พุ่งมาทางรถของพวกเขา

พอล และ อดัม รีบโดด ลงจากรถ พร้อมทหารอีกจำนวนหนึ่ง

RPG ระเบิด ใส่รถ จนลอยขึ้นจากพื้นสูงหลายนิ้ว

ก่อนจะหล่นลงมากระแทกพื้น

"มีใครเป็นอะไรไหม" อดัมเอ่ยพร้อม เล็งปืนไปรอบๆ

ทหาร 2-3 นาย รวมทั้ง พอล ค่อยๆ ลุกขึ้น

และ นำปืน M16 ขึ้นประทับบ่า

มีนายทหาร คนนึง สะพาย Sniper ไว้บนหลัง และ หยิบเอา M16 บนพื้นขึ้นมาเล็ง

"พวกมันยิงมาจากไหน..." พอล เอ่ย แล้ว เดินไปใช้หลังชนเข้าักับอดัม

อดัม หันไปชำเลือง พอล เล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาเล็งต่อ

"ฉันก็ไม่รู้"

ฟุ่บ!!

เสียงร่าง ของ นายทหาร คนหนึ่งที่รอดชีวิตล้มลง

เลือดไหลออกจากบาดแผล บนหัวที่เป็นรอยกระสุน ขนาดเล็กๆ จนนองเต็มพื้น

"บ้าชิบ หาที่หลบ sniper!!" อดัมตะโกน และ วิ่งไปหลบภายในตึก พอล ก็วิ่งตามไป เช่นเดียวกับ นายทหารอีกคน แต่เขาก็ถูกยิงเข้าที่ขาก่อนถึงประตู

"อ้ากกกก" นายทหาร พล Sniper ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

อดัม ยื่นมือออกไปดึง นายทหาร นายนั้นเข้าไปภายในตึก

แล้ว นำไปแอบหลัง เสาขนาดใหญ่

"ต้องรีบห้ามเลือดก่อนละ" อดัม ฉีกแขนเสื้อของเขา ออกแล้วนำมาพันที่ บาดแผลของนายทหารนายนั้น

นายทหาร ที่เจ็บปวด จนอดกลั้นไม่ไหวก็ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด "อ้ากกกกกก"

พอล เล็งปืนปืน Sniper แต่ก็ยังหาไม่เจอ

"ไอพวกนี้ มันเก่งจริงๆ นะ แอบโดยไม่มีใครหาเจอ"

อดัม มองไปที่พอล ที่ดูเหนื่อยหอบ

"นาย โอเคนะ" อดัม เอ่ยถาม

พอล ยกมือขึ้น ทำสัญญาณว่าเขา โอเคดี

อดัม ยิ้มเล็กน้อย

"เอาละ นายพักอยู่นี่แล้วกันนะ" อดัมเอ่ยกับพล Sniper นายนั้น

"เดียว..." พล sniper เอ่ยขึ้น อดัมหันกลับไปมอง

พล sniper นายนั้นมองหน้าของ อดัม "ผมพอมีวิธี"

ฝ่าย Nazi

[ภาษาเยอรมัน]
"พวกมันยังแอบอยู่ในนั้นงั้นหรือ?"พล sniper เอ่ยถาม พลชี้เป้า

"ถูกต้อง พวกมันคงกลัวเราจนหัวหด"พลชี้เป้าเอ่ยตอบ

พล Sniper หยิบ วิทยุขึ้นมา" เราได้ตัว ทหาร อเมริกัน สามนาย แต่อยู่ในตึกขอ พลทหารราบเข้าไปเอาตัวมาด้วย"

และในตอนนั้น พล ชี้เป้าก็ส่งสัญญาณ ให้พล sniper มองไปที่ตึกที่พวก อดัม แอบอยู่

"บนชั้นสอง หลังกระจก" พลชี้เป้าเอ่ย

พล sniper มองไปตรงนั้นก็เห็นหมวก ทหารอเมริกัน ยื่นขึ้นมาที่หลังกระจก

"พวกโง่ ตายซะ" และ นายทหาร Nazi นายนั้นก็ยิงออกไป

กระสุน วิ่งทะลุกำแพงไป และหมวกหลังกระจกนั้นก็ล้มลง

"ฮ่าๆ เสร็จพวกเราแล้วหนึ่ง" พล sniper ตีมือกับ พลชี้เป้า


ฝั่งอดัม และ พอล

"เสร็จพวกเราละ" พอล เอ่ย

"เอาเลย!!"

ปั้ง!!!!!!!!!!!!!

เสียงปืนดังขึ้น กระสุน ปืน sniper ทะลุหัว พล sniper อย่างจัง

และพล ชี้เป้าก็ถูกเก็บในไม่ช้า

"เรียบร้อย" พล sniper ฝั่งอดัมเอ่ย

อดัม มองหน้า พอล และ พล Sniper และยิ้ม

"ฉันดีใจจริงๆ เลยนะ" แต่ในเวลาเพียงสั้นๆ นั้นก็มีเสียงเครื่องยนต์ รถดังขึ้น

"บ้าซิบพลทหารราบ เยอรมัน" พอล เอ่ย และ รีบพยุงตัวพล Sniper ขึ้น

"เร็วเข้า" อดัม วิ่งไปเปิดประตูบานใหญ่ออก

พอล และ พล Sniper ค่อยๆ วิ่งไปช้าๆ

และในช่วงวินาที ตัดสินใจ พล Sniper พลักตัว พอลเข้าไปในประตู และตะโกน "หนีไปผมจะรั้งพวกมันไว้เอง" พล Sniper เอ่ย

"เราต้องไปด้วยกัน!!" พอลหันกลับไปมองและเอ่ย

"ผมดีใจที่ได้อยู่ทีมกับคุณ" พล Sniper เอ่ย

และอดัมก็ปิดประตูบานนั้นทันที

พล Sniper หยิบ ปืน sniper ของเขาขึ้นประทับ บ่า และยิงออกไป ใส่พล ทหาร เยอรมันทีละคน ทีละคน ทีละคน ทีละคน

จนกระทั้ง กระสุนของเขาหมด

"นี่คงเป็นจุดจบของเรา" พล Sniper นายนั้น ชักปืนพก M9 ออกมาจากหลังของเขา

และดูกระสุนใน ซองกระสุน

"9 นัด งั้นหรือ" พล Sniper เอ่ยขึ้นและยิ้ม

เมื่อ ทหาร เยอรมันขึ้นบันได ขึ้นมา เจอ พล Sniper

พล Sniper ไม่ ลังเล ที่จะยิงเข้าที่หัวของ ทหาร เยอรมัน พวกนั้น

เขายิงใส่พวกมัน ไป 8 นัด และ ใช้ปืนพกนั้น เล็งไปที่หัวของเขาเอง

"ขอให้พวกคุณโชคดีนะ พอล อดัม" ปั้ง!!!!!!


ฝั่ง พอล และ อดัม

พวกเขาวิ่งออก มาจากตึกนั้น พวกเขาเหนื่อยหอบอย่างมาก "เราต้อง วิ่งไปให้ห่างจากที่นี่"

อดัมเอ่ยขึ้น

และในเวลานั้นเองที่ ฮ ของ พวก เยอรมัน บินอยู่เหนือหัวพวกเขา

อดัม หยิบระเบิดออกมา่จากหลังของเขา และ โยนขึ้นไปบน ฮ ลำนั้น

ตู้ม!!!!!!!!!!

 ฮ ค่อยๆ ตกลงสู่พื้น

และนั้นทำให้ ทหาร เยอรมัน บนพื้นดิน หันมาสนใจ พวกเขาทันที

"บ้าชิบ หนีเร็ว!!!" พวกเขา รีบวิ่งหนีในทันที

พวกเขา วิ่งหนีเหล่าทหาร เยอรมัน จนมืดค่ำ เหลือ ความมืด

"พวกเรา หาทีี่แอบ กันก่อนเุถอะ" อดัมเอ่ย และ หยิบไฟฉายขึ้นมา ก่อนจะ เริ่มส่อง ไปรอบๆ และ รีบปิด เพื่อกันไม่ให้พวกทหารเยอรมันเห็น

อดัม จับมือ พอล และ เดิน นำ"ตามฉันมา" อดัม เอ่ย

แต่ทันใดนั้นเอง

ปั้ง!!!~

เสียงปืนพกดังขึ้น

กระสุน ทะลุ ร่างของ อดัม จนล้มลง

"บ้าซิบ!! พอลเป็นอะไรไหม" อดัม หันไปมอง พอล

ซึ่งยังยืนอยู่ แต่ในมือของเขาถือบางสิ่งอยู่

อดัม ส่องไฟฉายไปทาง พอล

"นี่แก!!" อดัม เอ่ยขึ้น

พอล หัวเราะอย่างคนเสีย สติ "แกมันโง่เอง ที่ฟังสำเนียง ของฉันไม่ออก" พอลเอ่ย และเล็งปืนไปที่หัวของอดัม

"ลาก่อน พลทหาร อดัม" และเสียงลั่นไกก็ดังขึ้น

แต่กลับเป็น พอล ที่ล้มลง อดัม หยิบปืนพก M9 จากเอว ออกมายิงใส่พอล อย่างไม่ลังเล

และเขาก็เริ่มออกวิ่งทันที เพราะเสียงปืน กำลังนำ พวกทหาร เยอรมันตามเขามา

เขาส่องไฟฉายไปที่ด้านหน้า และ ทันใดนั้น ปืนก็ยิงเข้าใส่ที่ไฟฉาย ของอดัม จนมันหล่นหายไป

"dort!!es ist ihm!! (นั่น มันอยู่นั่น!!)"  เสียงชาวเยอรมันดังขึ้น พร้อมเสียงฝีเท้าที่วิ่งตาม อดัม

ในเวลาเดียวกัน อดัมก็ หันไปยิงใส่พวก ทหาร เยอรมัน อย่าง สะเปะ สะปะ

อดัม วิ่งไปเรื่อยๆ จนเขาล้มลง เพราะสะดุด กับหิน

"อั้ก" อดัม พยุงตัวขึ้นและวิ่งไปต่อ

"บ้าซิบ" เขาอุทานเพราะด้านหน้าของเขา เป็นหน้าผา เขาวิ่งขึ้นมาบน ยอดเขา


เขาค่อยๆ หันกลับไปมองดูพวกเยอรมัน

ในมือของพวกมันถือปืนกล XM8 และ มีปืนพก Colt .45 สีดำ และเล็งไปทาง อดัม

"ถ้าฉันยิงไป คงตายแน่แต่ถ้า โดดลงไป ก็ตายเหมือนกัน ถึง ฉันจะไม่โดด หรือ ไม่ยิง ฉันก็คงต้องโดนพวกมันทรมาน จนตายแน่" อดัมขึ้นในใจ

ก่อนที่เขา จะ ค่อยๆ ทิ้งปืนลง ไปยังพื้น"อะไรกัน.... คิดว่าทิ้งปืนแล้วพวกเราจะยอมให้แกรอดหรือไง??"

ชายชาวเยอรมัน ที่ถือปืนพก Colt .45 พูดขึ้น และ ทำท่าจะยิงใส่อดัม

 "แต่ถ้าฉันจะตาย ขอตายเพราะตัวฉันเองดีกว่า โดน กระสุนพวกมันฆ่า" อดัมคิดในใจ และลืมตาขึ้น

"ใครว่าฉันจะยอมอยู่ให้พวกแกยิงล่ะ?"  เขาเอ่ย

และเตะปืน 9 มม. ไปทาง พวกเยอรมันก่อนจะกระโดด ลงจากหน้าผา

ปืน 9 มม นั้น พุ่งเข้าไปกระแทกหน้า ของชาวเยอรมันที่ถือปืน colt จนมีเลือดไหลออกมา

พวกเยอรมัน วิ่งตามไป และทำท่าจะยิง

"ไม่ต้อง!" ชายถือปืนพกเอ่ย "มันโดดลงหน้าผาไปอย่างงั้นมันไม่มีทางรอดหรอก ยิงไปก็เสียกระสุนเปล่า"

"กลับ!!"

ชายชาวเยอรมัน คนนั้นตะโกนขึ้นและ เก็บปืนเข้าซอง

และเดินกลับไปยังทางที่เขาเดินมา

ที่ตีนเขา

อดัมค่อยๆ ลุกขึ้น "นึกว่าจะตายซะแล้ว" เขาคิดในใจ


ร่างกายของเขา เต็มไปด้วยรอย ทลอก จากการกลิ้งลงมาตามหน้าผา

"เจ็บซิบ เลยเว้ย..." เขาเอ่ย  ก่อนที่เขาจะเดินต่อไป อีก 2 - 3 ก้าวและก็ล้มลง "บ้าซิบ" เขาพูดด้วยเสียงเบาๆ แล้ว หมดสติไป